* on-line.gr *

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Editorial: Το περιοδικό μας ξεκίνησε από τον Πάνο Σ. Αϊβαλή, δημοσιογράφο πριν είκοσι δυο χρόνια [1996] με μοναδικό σκοπό την παρουσίαση όλων των τάσεων της Λογοτεχνίας -ελληνικής και ξένης- με κύρια έμφαση στην ελληνική λογοτεχνία και ποίηση. [ http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Yfos/Yfos.html ]
Η Φωτό Μου
Επιμέλεια Σελίδας: Πάνος Αϊβαλής - kepeme@gmail.com...............................................................................
δ/νση αλληλογραφίας: Μεσολογγίου 12 Ανατολή Νέα Μάκρη 190 05, τηλ. 22940 99125 - 6944 537571
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
«O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό…». Γκαίτε
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2018

ΜΟΝΟΚΟΝΤΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΑΣΟ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ (Ἀθήνα 1922-1988)

Ηλίας Κεφάλας


ΜΟΝΟΚΟΝΤΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΑΣΟ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ
(Ἀθήνα 1922-1988)


ντρυφώντας μέσα στὶς τελευταῖες ποιήσεις τοῦ Τάσου Λειβαδίτη νιώθουμε ἔκπληκτοι ἀπὸ τὸ θρησκευτικὸ ρίγος ποὺ τὶς διαποτίζει. Ἤδη ἀπὸ τὴ συλλογὴ «Βιολέτες γιὰ μιὰ ἐποχή», ὁ στίχος του «Κι ὅπως χιόνιζε ἄνοιξα τὸ Εὐαγγέλιο, ὰλλὰ χιόνιζε κι ἐκεῖ» μᾶς γεμίζει δέος καὶ ἀτέρμονη τρυφερὴ συγκίνηση γιὰ τὴ μεταστροφὴ ἑνὸς ποιητὴ ἀπὸ τὶς πεζὲς δεσμεύσεις τοῦ σοσιαλιστικοῦ ρεαλισμοῦ πρὸς τὴ λυρικὴ ἀπελευθέρωση καὶ τὴν κατάκτηση μιᾶς ποίησης μὲ ἀπεριόριστα ἐκτενεῖς ὁρίζοντες. Ἕνα ἀπὸ τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς νέας ποίησης τοῦ Τάσου Λειβαδίτη εἶναι αὐτὸ ποὺ κάλλιστα μπορεῖ νὰ ὀνομαστεῖ «λυρικὴ θεολογία», ὑπογραμμιζόμενο ἀπὸ τὴν ἔκφραση ἑνὸς ἔντονου θρησκευτικοῦ ρίγους, τὸ ὁποῖο γίνεται ἐντονότερο ἀπὸ συλλογὴ σὲ συλλογὴ καὶ κορυφώνεται στὰ ποιήματα ποὺ κλείνουν τὴν ποιητική του πορεία. Αὐτὸ ποὺ μποροῦμε νὰ ἐννοήσουμε ὡς νέα ποίησή του, ἐντοπίζεται στὴν τρίτη του περίοδο ποὺ ἀρχίζει ἀπὸ τὴ συλλογὴ «Ἐγχειρίδιο εὐθανασίας» (1979) μέχρι τὸ τέλος τοῦ ἔργου του.
Στὴν τελευταία του συλλογὴ «Τὰ χειρόγραφα τοῦ φθινοπώρου» (1990) ἡ ἐπίκληση τοῦ Θεοῦ γίνεται σχεδὸν ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ καὶ μπορεῖ νὰ ἐκληφθεῖ εἴτε ὡς ἐκ νέου σύναψη σχέσεων μὲ μιὰ ἀνώτερη συμπαντικὴ δύναμη, ἡ ὁποία ὑπῆρχε καταχωνιασμένη μέσα του, προσδιορισμένη ἀπὸ ἁλυσιδωτὲς μνῆμες προγόνων καὶ παιδικῶν χρόνων, εἴτε ὡς ἀνακάλυψη ἀπὸ τὴ νέα ὀπτικὴ τῶν πραγμάτων, ἡ ὁποία μᾶς καταλαμβάνει ὅταν πλησιάζει τὸ τέρμα τοῦ βίου μας.
Στὴ μεταθανάτια αὐτὴ συλλογή περιλαμβάνονται ποιήματα μὲ διάχυτη τὴν αἴσθηση τοῦ ὁρατοῦ τέλους. Ὁ βροχοστάλαχτος φθινοπωρινὸς λυρισμὸς ὁδηγεῖ σὲ ἀποτιμήσεις θλίψεων καὶ νουθεσίες πρακτικῆς ἁπλότητας. Ἡ ἠθικὴ σοβαρότητα καὶ ἡ γνωστικὴ ὡριμότητα ὠθοῦν τὸ κέντρο βάρους τοῦ ποιήματος καὶ πάλι στὸν ἄνθρωπο. Ἀνάμεσα σὲ δυὸ βρεγμένα ἀπὸ τὴ δροσιὰ φύλλα χωρᾶ ὁ λόγος τοῦ δικαίου καὶ τῆς ἐγκόσμιας ἰσότητας. Οἱ συναρτήσεις τοῦ ποιήματος ἀπορρέουν ἀπὸ τὴν ἀκούραστη ἀναζήτηση τῆς γαλήνης, τῆς ἰσορροπίας, τῆς εἰρηνικῆς συνύπαρξης καὶ τοῦ ἀνώδυνου τέλους. Οἱ καταστάσεις καὶ οἱ ἀξίες αὐτὲς ἔρχονται τώρα ἀπὸ πολὺ μακριά, πέρα ἀπὸ τὰ ἐφήμερα ὅρια τῆς καθημερινότητας. Ὁ ποιητὴς ἔχει κουραστεῖ νὰ ψάχνει τὰ αὐτονόητα μέσα στὴ θνητή ὑφὴ τοῦ βίου. Μεταθέτει λοιπὸν τὴν παρηγορία του μέσα στὸ μυθικὸ φάσμα τοῦ ἐπέκεινα. Ἐκεῖ ὅπου ἕνας Θεὸς ἀποτιμητής, παρηγορητὴς καὶ λυτρωτὴς ἀναμένει καὶ παραστέκει.
Σ’ αὐτὸν τὸν Θεὸ, ποὺ ἐσχάτως ἐναγκαλίζεται, ὁ Λειβαδίτης ἀποτείνεται ἀπ’ εὐθείας ἤ πλαγίως γιὰ νὰ αντλήσει δυνάμεις, νὰ ζητήσει ἐξηγήσεις, νὰ δώσει ἀναφορὲς, νὰ πραΰνει τὴ θλίψη του καὶ, ὅταν τὸ κουράγιο τοῦ ἐπιτρέπει, νὰ ζητήσει λύσεις γιὰ τὰ αἰνίγματα τοῦ κόσμου.

Η. Κ.

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2018

Ελένη Βακαλό (1921-2001) - Πώς έγινε ένας κακός άνθρωπος

Ελένη Βακαλό (1921-2001)
Πώς έγινε ένας κακός άνθρωπος
Θα σας πω πώς έγινε
Έτσι είναι η σειρά
Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στο
δρόμο του έναν χτυπημένο
Τόσο δα μακριά από κείνον ήτανε πεσμένος και λυπήθηκε
Τόσο πολύ λυπήθηκε
που ύστερα φοβήθηκε
Πριν κοντά του vα πλησιάσει για να σκύψει να
τον πιάσει, σκέφτηκε καλύτερα
Τι τα θες τι τα γυρεύεις
Κάποιος άλλος θα βρεθεί από τόσους εδώ γύρω,
να ψυχοπονέσει τον καημένο
Και καλύτερα να πούμε
Ούτε πως τον έχω δει
Και επειδή φοβήθηκε
Έτσι συλλογίστηκε
Τάχα δεν θα είναι φταίχτης, ποιον χτυπούν χωρίς να φταίξει;
Και καλά του κάνουνε αφού ήθελε vα παίξει με τους άρχοντες
Άρχισε λοιπόν και κείνος
Από πάνω να χτυπά
Αρχή του παραμυθιού καλημέρα σας

Από τη συλλογή "Του κόσμου", 1978

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2018

Θοδωρής Βοριάς "ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ"

 ΕΚΔΟΣΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ    



ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ

Βλέπεις εκείνον με το πιστόλι;
Θέλει να πεθάνει.
Ψάχνει στις τσέπες του για σφαίρες
λες και ψάχνει γι’ αναπτήρα.

Βλέπεις τον άλλον;
Βάζει το χέρι του στη μέσα τσέπη του μπουφάν
και τραβάει την καρδιά του.
Την κοιτάζει προσεχτικά στο φεγγαρόφωτο,
την παραδίδει στον αστυφύλακα
για να εξακριβώσει τα στοιχεία.

~~~~~~~

Οι «Στιγμές από το ρεπερτόριο του θανάτου» είναι η 5η μου ποιητική συλλογή. Εκεί βρίσκονται κάποιοι από τους θανάτους που συνθέτουν τη ζωή μας. Αυτοί οι θάνατοι, οι «καθημερινοί», οι πιο επώδυνοι, συνθέτουν το ρεπερτόριο που τελειώνει με τον φυσικό μας θάνατο. Είτε αναγκαστικά είτε από επιλογή μας γράφουμε κάθε τόσο τον επίλογο σε κομμάτια της ζωής μας. Τέτοια κομμάτια της ζωής έγιναν ανιλίνες και χαϊκού στις 16 σελίδες του βιβλίου που κυκλοφόρησε ελεύθερα στο διαδίκτυο τον Σεπτέμβριο του 2018.
Θοδωρής Βοριάς 
Σεπτέμβριος 2018

Το βιβλίο διατίθεται ελεύθερα, σε ψηφιακή μορφή από τις δ/νσεις:
https://www.ebooks4greeks.gr/stigmes-apo-to-repertorio-tou-thanatou

https://www.openbook.gr/stigmes-apo-to-repertorio-tou-thanatou/

Κυριακή, 29 Ιουλίου 2018

Γιάννης Μόραλης (1916 - 2009) - Δύο φίλες, 1946


Γιάννης Μόραλης (1916 - 2009)
Δύο φίλες, 1946
Δωρεά του καλλιτέχνη

 Οι  "Δύο φίλες" ανήκουν στους πίνακες που εμπνέονται από την παράδοση του Φαγιούμ, τα πορτρέτα της Αναγέννησης και τα αντίστοιχα έργα του Αντρέ Ντεραίν. Εκφράζει με απόλυτο τρόπο το κλασικό πνεύμα της τέχνης του Μόραλη. Σε επιμέρους λεπτομέρειες προϋποθέτει το δίδαγμα του Κυβισμού. Οι δύο φίλες είναι νεαρές γλύπτριες: η Μπούμπα Λυμπεράκη, που έμελλε να γίνει η δεύτερη γυναίκα του Μόραλη, και η Ναταλία Μελά (με το κόκκινο φόρεμα). Ο ζωγράφος τις έχει τοποθετήσει μετωπικά σε έναν αβαθή χώρο, που περικλείεται από παραπέτασμα. Η στάση, το βλέμμα, που μαγνητίζει το θεατή, ο χρόνος που μοιάζει σταματημένος, ακόμη και ο τρόπος που έχουν ζωγραφιστεί οι μορφές, υποβάλλουν την αίσθηση της αιωνιότητας, προνόμιο των κλασικών έργων.
Το φόντο του πίνακα είναι πρασινωπό και αυτό κάνει το κόκκινο φόρεμα –το συμπληρωματικό δηλαδή του πράσινου– να ακτινοβολεί. Το μαύρο σακάκι της Λυμπεράκη, η άσπρη μπλούζα, το γκρίζο ριγωτό πουκάμισο της άλλης κοπέλας συμπληρώνουν την αυστηρή αρμονία της σύνθεσης και δίνουν ακόμη μεγαλύτερη λάμψη στο μοναδικό έντονο χρώμα, το κόκκινο.


~~~~~~~~~~~~~
Yannis Moralis (1916 - 2009)
Two Girl Friends, 1946
Donated by the artist

"Two Girl Friends" is one of the paintings inspired by the Fayum tradition as well as Renaissance portraiture and Derain's works in a similar vein. It unmistakably carries the classical spirit of Moralis' art. It also presupposes his lessons from Cubism in specific details. The two friends are young sculptors: Buba Lymberaki, who was to become Moralis' second wife, and Natalia Mela (in the red dress). The artist has set them in frontal poses in a space without depth, enclosed by a screen. The pose, the gaze – mesmerising the viewer – time, which seems frozen, even the manner in which the figures have been painted, all invoke eternity: the privilege of classical art.
The painting background is greenish, adding glow to the red dress (red is the complementary colour of green). Lymberaki's black coat, her white blouse, the other girl's grey striped shirt, all add to the austere harmony of the composition, further enhancing the only vivid colour, red.

Κυριακή, 22 Ιουλίου 2018

Μάνος Ελευθερίου, έφυγε από την ζωή σε ηλικία 80 ετών, ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες ποιητές, στιχουργούς και πεζογράφους

ΑΝΤΙΟ ΣΤΟΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΑΣ ΠΟΙΗΤΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΑΝΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ


Μάνος Ελευθερίου: Η τελευταία επίσημη εμφάνιση, τρεις μήνες πριν το θάνατό του


Την τελευταία του πνοή τα ξημερώματα της Κυριακής 21 Ιουλίου από ανακοπή καρδιάς άφησε ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες ποιητές, στιχουργούς και πεζογράφους, ο Μάνος Ελευθερίου. Η είδηση του θανάτου του βύθισε στο πένθος τα αγαπημένα του πρόσωπα, φίλους, συνεργάτες και όσους τον γνώριζαν μέσα από το έργο του.
Ο Μάνος Ελευθερίου είχε αντιμετωπίσει πρόσφατα ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας. Φάνηκε πως το είχε ξεπεράσει. Αλλά η καρδιά του δεν άντεξε. Τα ξημερώματα της Κυριακής υπέστη ανακοπή καρδιάς. Ωστόσο, είχε καταφέρει να σταθεί δυνατός μέχρι το τέλος.
Τρεις μήνες πριν το μοιραίο ξημέρωμα της Κυριακής, ο Μάνος Ελευθερίου είχε κάνει μια από τις σπάνιες επίσημες εμφανίσεις του και είχε βρεθεί ως ομιλητής στα Public για την παρουσίαση νέου δίσκου του Σταύρου Ξαρχάκου «7 Eλεγείες & Σάτιρες».




Ο Μάνος Ελευθερίου ήταν ένας από τους σπουδαιότερους ποιητές, στιχουργούς και πεζογράφους που γνώρισε ποτέ η χώρα, ένας άνθρωπος του πνεύματος που έγραψε τη δική του ξεχωριστή ιστορία στο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 80 ετών.
Έχει γράψει ποιητικές συλλογές, διηγήματα, μία νουβέλα, δύο μυθιστορήματα και περισσότερα από 400 τραγούδια. Παράλληλα έχει εργαστεί ως αρθογράφος, επιμελητής εκδόσεων, εικονογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός.


Ποιος ήταν ο Μάνος Ελευθερίου


Γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου 1938 στην Ερμούπολη της Σύρου. Στην πρωτεύουσα των Κυκλάδων πέρασε και τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Ο πατέρας του ήταν ναυτικός. Σε ηλικία 14 ετών μετακομίζει με την οικογένειά του στην Αθήνα και το Χαλάνδρι. Λίγα χρόνια μετά, το 1960, η οικογένεια Ελευθερίου μετακομίζει στο Νέο Ψυχικό.
Το 1955, ο Μάνος Ελευθερίου γνωρίζει τον Άγγελο Τερζάκη. Εκείνος ήταν που τον ώθησε να παρακολουθήσει μαθήματα στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου ως ακροατής. Το 1956 γράφεται στο τμήμα θεάτρου της Σχολής Σταυράκου με καθηγητές τον Χρήστο Βαχλιώτη, Γιώργο Θεοδοσιάδη και Γρηγόρη Γρηγορίου.


Τα πρώτα βήματα


Το 1960 βρέθηκε για Γιάννενα για να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία. Εκεί αρχίζει να γράφει θεατρικά έργα και ποιήματα. Το 1962 σε ηλικία μόλις 24 ετών δημοσιεύει την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Συνοικισμός, με δικά του χρήματα αλλά δεν είχε την αναμενόμενη επιτυχία. Την ίδια εποχή, πάντα στα Γιάννενα, γράφει τους πρώτους στίχους, ανάμεσα στους οποίους ήταν και «Το τρένο φεύγει στις 8:00» που αργότερα μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης.
Τον Οκτώβριο του 1963 ξεκινά να εργάζεται στο «Reader’s Digest» όπου και παρέμεινε για τα επόμενα δεκαέξι χρόνια. Στο μεταξύ κυκλοφορούν τα δύο πρώτα του βιβλία με διηγήματα, Το διευθυντήριο (1964) και Η σφαγή (1965), τα οποία απέσπασαν εξαιρετικές κριτικές.


Η δισκογραφία


Το 1964 παρουσιάζεται στην ελληνική δισκογραφία. Συνεργάζεται με το συνθέτη Χρήστο Λεοντή καθώς και τον Μίκη Θεοδωράκη (1967) με τον οποίο η συνεργασία διακόπηκε λόγω της Δικτατορίας. Τα συγκεκριμένα τραγούδια πρωτοκυκλοφόρησαν το 1970 στο Παρίσι. Συνεργάστηκε με τον Δήμο Μούτση (Άγιος Φεβρουάριος, 1971) και με τον Γιάννη Μαρκόπουλο στον δίσκο Θητεία του οποίου η ηχογράφηση άρχισε το Νοέμβριο του 1973, διακόπηκε από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και τελικά κυκλοφόρησε το 1974 με την Μεταπολίτευση.
Συνεργάστηκε σχεδόν με όλους τους Έλληνες συνθέτες, όπως με τον Σταύρο Κουγιουμτζή και τον Γιώργο Νταλάρα καθώς και με το Θανάση Γκαϊφύλλια στην Ατέλειωτη Εκδρομή (1975), τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Γιάννη Σπανό, τον Γιώργο Ζαμπέτα, τον Σταμάτη Κραουνάκη, τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, τον Γιώργο Χατζηνάσιο, τον Αντώνη Βαρδή και πολλούς άλλους.
Παράλληλα γράφει και εικονογραφεί παραμύθια για παιδιά και επιμελείται την έκδοση λευκωμάτων με θέμα την Σύρο: Ενθύμιον Σύρας, Θέατρο στην Ερμούπολη κ.α.
Την δεκαετία του ‘90 αρθρογραφεί και συγχρόνως κάνει ραδιοφωνικές εκπομπές στον Αθήνα 9,84 και στο Δεύτερο Πρόγραμμα. Το 1994 εκδίδει τη πρώτη του νουβέλα με τίτλο Το άγγιγμα του χρόνου. Το 2004 δημοσιεύει το πρώτο του μυθιστόρημα Ο Καιρός των Χρυσανθέμων που τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας 2005. Το 2013 ο Μάνος Ελευθερίου, βραβεύθηκε για την συνολική προσφορά του από την Ακαδημία Αθηνών.

____________

Σάββατο, 21 Ιουλίου 2018

ΕΦΥΓΕ Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΓΙΩΤΑ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ (1960-2018) - Θρηνείστε μαζί μας μούσες της ποίησης. Οι μαινάδες της Μεσσηνίας λιγόστεψαν κατά μία.


Ηλίας Κεφάλας


ΠΟΙΗΣΗ
ΕΦΥΓΕ Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΓΙΩΤΑ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
(1960-2018)

Στα πενήντα επτά της χρόνια και δηλητηρίασε όλο το καλοκαίρι μας. Με ποιον να τα βάλεις; Πού να παραπονεθείς; 
Ξαναθυμάμαι το έργο της
Τοιχογραφία της άνοιξης, 1998
Νερά απαρηγόρητα, 2004
Τοιχογραφία της άνοιξης, 2006
Διηγήματα, 2010
Ποιητών και Αγίων Πάντων, 2013
Για Σίκινο, Ανάφη, Αμοργό, 2017


και παντού βλέπω την αίσθηση της ρευστότητας και του αναχωρητισμού για μι' άλλη χώρα, την ποιητική, της άφθαρτης ομορφιάς και της εσώτερης γαλήνης. Πλην όμως μέσα σε τόση ρευστότητα τα νερά κυλούν πάντα απαρηγόρητα. Κι ας έχουν μέσα τους δελφίνια, αυτά τα κατεξοχήν όντα του θεϊκού παιχνιδιού. Αλλά πόσο παιχνίδι μπορεί να είναι ο θάνατος;
ΔΕΛΦΙΝΙΑ
Δυο πλοία της άγονης γραμμής
διασταυρώνονται
αντικριστή φιγούρα μπάλου.
Τον ίδιο χορό λίγο πιο κει
Σίκινο – Ανάφη αναμεσίς
έπιασαν δυο δελφίνια.

Δεύτερη χιλιετία προ Χριστού.
Τα ίδια αυτά δελφίνια
κάνουν παιχνίδια και άλματα
ανάμεσα στα πλοία της ζωφόρου
που περιτρέχει τη Δυτική οικία
του Ακρωτηρίου Θήρας.

Είναι τα ίδια αυτά δελφίνια, ζωνοδέλφινα
τα ίδια αυτά σκαριά σαν μισοφέγγαρα
οι λαμνοκόποι, οι επιβάτες
απέξω απ’ την Καμένη γη

αέναη Τοιχογραφία Στόλου
                                                            Γ. Α.
~~~~~~~~~
Θρηνείστε μαζί μας μούσες της ποίησης. Οι μαινάδες της Μεσσηνίας λιγόστεψαν κατά μία.

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2018

Γιάννης Τσαρούχης (1910- 1989) : Επαναστάτης και κλασσικός...


      Γιάννης Τσαρούχης: Επαναστάτης και κλασσικός...   

Σαν σήμερα, 20 Ιουλίου 1989, έφυγε από τη ζωή ο Γιάννης Τσαρούχης (1910- 1989), ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ζωγράφους.
Έγραψε γι αυτόν ο Οδυσσέας Ελύτης:
«Ένας επαναστάτης δεν γίνεται νάνε συνάμα και κλασσικός. Αλλά με τον Τσαρούχη γίνεται. Την ημέρα που ο ζωγράφος αυτός τόλμησε να αναζητήσει τον Ερμή όχι στο όρος Όλυμπος αλλά στο «καφενείον ο Όλυμπος», ένας μύθος κατέβηκε από τα βιβλία στη ζωή, ενώ το μάτι του καλλιτέχνη υποχρεώθηκε να ατενίσει αλλιώς τον κόσμο. Με άλλα λόγια, η νεοελληνική πραγματικότητα, παραμορφωμένη ως τότε από μια ψεύτικη φιλολογία, ερχόταν να πάρει τη φυσική της θέση μέσα στα πλαστικά ενδιαφέροντα του καιρού μας. Και ο ζωγράφος, εντοπισμένος μέσα στο χώρο που του όριζε αυτή, επωμιζόταν τις ευθύνες να βρει τη μοναδική έκφραση που άρμοζε στην ιδιοτυπία της.

Στο μέτρο που ο Τσαρούχης φάνηκε άξιος να καθαρίσει το εικόνισμα του Ελληνισμού από τα περίσσια μαλάματα, είναι ένας επαναστάτης που δεν πήγε να καταλύσει αλλά να ανακαλύψει μια παράδοση. Στο μέτρο όμως που πέτυχε να αξιοποιήσει τα κρυφά της διδάγματα είναι ένας κλασικός».

_________