* on-line.gr *

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Editorial: Το περιοδικό μας ξεκίνησε από τον Πάνο Σ. Αϊβαλή, δημοσιογράφο πριν είκοσι δυο χρόνια [1996] με μοναδικό σκοπό την παρουσίαση όλων των τάσεων της Λογοτεχνίας -ελληνικής και ξένης- με κύρια έμφαση στην ελληνική λογοτεχνία και ποίηση. [ http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Yfos/Yfos.html ]
Η Φωτό Μου
Επιμέλεια Σελίδας: Πάνος Αϊβαλής - kepeme@gmail.com...............................................................................
δ/νση αλληλογραφίας: Μεσολογγίου 12 Ανατολή Νέα Μάκρη 190 05, τηλ. 22940 99125 - 6944 537571
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
«O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό…». Γκαίτε
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σάββατο, 21 Ιουλίου 2018

ΕΦΥΓΕ Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΓΙΩΤΑ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ (1960-2018) - Θρηνείστε μαζί μας μούσες της ποίησης. Οι μαινάδες της Μεσσηνίας λιγόστεψαν κατά μία.

Ηλίας Κεφάλας

ΠΟΙΗΣΗ
ΕΦΥΓΕ Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΓΙΩΤΑ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
(1960-2018)

Στα πενήντα επτά της χρόνια και δηλητηρίασε όλο το καλοκαίρι μας. Με ποιον να τα βάλεις; Πού να παραπονεθείς; 
Ξαναθυμάμαι το έργο της
Τοιχογραφία της άνοιξης, 1998
Νερά απαρηγόρητα, 2004
Τοιχογραφία της άνοιξης, 2006
Διηγήματα, 2010
Ποιητών και Αγίων Πάντων, 2013
Για Σίκινο, Ανάφη, Αμοργό, 2017
και παντού βλέπω την αίσθηση της ρευστότητας και του αναχωρητισμού για μι' άλλη χώρα, την ποιητική, της άφθαρτης ομορφιάς και της εσώτερης γαλήνης. Πλην όμως μέσα σε τόση ρευστότητα τα νερά κυλούν πάντα απαρηγόρητα. Κι ας έχουν μέσα τους δελφίνια, αυτά τα κατεξοχήν όντα του θεϊκού παιχνιδιού. Αλλά πόσο παιχνίδι μπορεί να είναι ο θάνατος;
ΔΕΛΦΙΝΙΑ
Δυο πλοία της άγονης γραμμής
διασταυρώνονται
αντικριστή φιγούρα μπάλου.
Τον ίδιο χορό λίγο πιο κει
Σίκινο – Ανάφη αναμεσίς
έπιασαν δυο δελφίνια.

Δεύτερη χιλιετία προ Χριστού.
Τα ίδια αυτά δελφίνια
κάνουν παιχνίδια και άλματα
ανάμεσα στα πλοία της ζωφόρου
που περιτρέχει τη Δυτική οικία
του Ακρωτηρίου Θήρας.

Είναι τα ίδια αυτά δελφίνια, ζωνοδέλφινα
τα ίδια αυτά σκαριά σαν μισοφέγγαρα
οι λαμνοκόποι, οι επιβάτες
απέξω απ’ την Καμένη γη

αέναη Τοιχογραφία Στόλου
                                                            Γ. Α.
~~~~~~~~~
Θρηνείστε μαζί μας μούσες της ποίησης. Οι μαινάδες της Μεσσηνίας λιγόστεψαν κατά μία.

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2018

Γιάννης Τσαρούχης (1910- 1989) : Επαναστάτης και κλασσικός...


      Γιάννης Τσαρούχης: Επαναστάτης και κλασσικός...   

Σαν σήμερα, 20 Ιουλίου 1989, έφυγε από τη ζωή ο Γιάννης Τσαρούχης (1910- 1989), ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ζωγράφους.
Έγραψε γι αυτόν ο Οδυσσέας Ελύτης:
«Ένας επαναστάτης δεν γίνεται νάνε συνάμα και κλασσικός. Αλλά με τον Τσαρούχη γίνεται. Την ημέρα που ο ζωγράφος αυτός τόλμησε να αναζητήσει τον Ερμή όχι στο όρος Όλυμπος αλλά στο «καφενείον ο Όλυμπος», ένας μύθος κατέβηκε από τα βιβλία στη ζωή, ενώ το μάτι του καλλιτέχνη υποχρεώθηκε να ατενίσει αλλιώς τον κόσμο. Με άλλα λόγια, η νεοελληνική πραγματικότητα, παραμορφωμένη ως τότε από μια ψεύτικη φιλολογία, ερχόταν να πάρει τη φυσική της θέση μέσα στα πλαστικά ενδιαφέροντα του καιρού μας. Και ο ζωγράφος, εντοπισμένος μέσα στο χώρο που του όριζε αυτή, επωμιζόταν τις ευθύνες να βρει τη μοναδική έκφραση που άρμοζε στην ιδιοτυπία της.

Στο μέτρο που ο Τσαρούχης φάνηκε άξιος να καθαρίσει το εικόνισμα του Ελληνισμού από τα περίσσια μαλάματα, είναι ένας επαναστάτης που δεν πήγε να καταλύσει αλλά να ανακαλύψει μια παράδοση. Στο μέτρο όμως που πέτυχε να αξιοποιήσει τα κρυφά της διδάγματα είναι ένας κλασικός».

_________

Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

Έφυγε ο Μιχάλης Σταφυλάς, λογοτέχνης και ακούραστος εργάτης του πνεύματος, ταξιδεύει για τη γωνιά των αγγέλων

Καλό σου ταξίδι αγαπητέ φίλε Μιχάλη

 
Vasilis Siorokos προς ftelia-evrytanias.blogspot.com

                         Σαν κεραυνός εν αιθρία                   


Έφυγε ο Μιχάλης Σταφυλάς! Το συγκλονιστικό τηλεφώνημα από την κυρία Θέμις ήταν η αναγγελία του θλιβερού γεγονότος, του αγαπημένου φίλου Μιχάλη, που πριν τρεις ημέρες μου μετέφερε την αγωνία του για την ολοκλήρωση και αποστολή της ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ.
Ο Ευρυτάνας αιωνόβιος λογοτέχνης, ο ακούραστος εργάτης του πνεύματος, ταξιδεύει για τη γωνιά των αγγέλων. Τυχεροί και προνομιούχοι όσοι βρέθηκαν δίπλα του, τυχερός κι εγώ που είχα την τιμή, να είμαι ένας από τους φίλους του, για πάνω από 20 χρόνια.
Καλό ταξίδι αγαπημένε μας Μιχάλη, το τεράστιο, πανελλήνιο, πλούσιο έργο σου (πάνω από 100 σπουδαίες εκδόσεις),παρακαταθήκη σε εμάς και στα παιδιά μας.
Σε περιμένουν: O Κώστας Βάρναλης, Ο Νικηφόρος Βρεττάκος, ο Άγγελος Σικελιανός, ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, ο Στέφανος Γρανίτσας, Ο Νίκος καζαντζάκης, ο Γιάννης Σκαρίμπας, ο Μάρκος Αυγέρης, ο Γιάννης Κουτσοχέρας ο Φώτης Κόντογλου, ο Νίκος Ζωγραφόπουλος, ο αγαπημένος σου Νίκος Κακαουνάκης και πόσοι άλλοι που με τη φιλία σου, τη φιλία τους και την πέννα σου, τους τίμησες και σε τίμησαν.
Ο Θεός να δίνει δύναμη στην αγαπημένη σου Θέμις και σε όλη την οικογένειά σου.
Η τελευταία πράξη θα γίνει την Πέμπτη 24 Μαΐου ώρα 11.00 στο κοιμητήριο Καλλιθέας.
Οι Παρακάτω στοίχοι σου μαρτυρούν ,το μεγαλείο της ψυχής σου,
για την αγαπημένη σου Ευρυτανία !!!

…Ποτέ δεν απόσωσες ακέριο 
εν άσπρο καρβέλι χαράς
στη ζωής σου
κι ξερή μπομπότα της πίκρας σου
έδωσε το χρώμα της στα παιδιά σου. 
Σε ποιο βράχο απίθωσες τα όνειρά σου
και ξέχασες το μονοπάτι που σ οδήγησε;
Σε ποια κρυόβρυση του βουνού σου
πλένεις τις λαβωματιές σου με τις πετροπέρδικες
και δεν αφήνουν σημάδια
τα αίματά σου ;
Καλό ταξίδι φίλε - Θα ζεις στις καρδιές μας!!!

~~~~~~~~~~~~~
Πάνος Αϊβαλής .... είχαμε γνωριστεί την δεκαετία του '70 στη Λάρισα. Εκείνη την εποχή εξέδιδε την "Θεσσαλική Εστία" .... και ήταν προϊστάμενος στην Δ/νση Μεταφορών στην Νομαρχία της Λάρισας. Έκτοτε τα λέγαμε δυστυχώς μόνο τηλεφωνικά και μάθαινα νέα του ... όπως και από το περιοδικό "Πνευματική ζωή" που εξέδιδε με αγάπη και μεράκι για τα Ελληνικά γράμματα και τέχνες. Καλό σου ταξίδι αγαπητέ φίλε Μιχάλη.

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018

Κωνσταντίνος Μπούρας: «Αναπαύομαι στις λέξεις, όπως οι φακίρηδες στα καρφιά»

Συνέντευξη με τον ποιητή Κωνσταντίνο Μπούρα

«Αναπαύομαι στις λέξεις, όπως οι φακίρηδες στα καρφιά».

Του Αντρέα Πολυκάρπου *

Ο Κωνσταντίνος Μπούρας γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1962. Πρόκειται για έναν πολυγραφότατο άνθρωπο των γραμμάτων με σημαντικό έργο στη λογοτεχνία και στην κριτική. Έχει εκδώσει τριάντα βιβλία (ποίηση, θέατρο, μυθιστόρημα, δοκίμια) από τα οποία δύο (ένα μυθιστόρημα και μία θεατρική τριλογία) στη γαλλική γλώσσα.
Το 2000 απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο του διεθνούς διαγωνισμού του CEPAL για την ποιητική του συλλογή στα γαλλικά «EROS PALIMPSESTE», η οποία του χάρισε και το βραβείο Maurice Grunwald του Conseille Général της Moselle.
Η τελευταία του ποιητική συλλογή με τίτλο "Τρία Άλφα, μία Ήττα κι ένα Ωμέγα" κυκλοφόρησε το 2017.
-Τριάντα (30) χρόνια μετά την πρώτη συγγραφική προσπάθεια.. Τι άλλαξε και  τι επαναπροσδιορίστηκε μέσα σας ως ποιητής; 
Ανακάλυψα τους άλλους μέσα από την Αγάπη και το Φως της Αλήθειας έλαμψε μέσα μου σκορπίζοντας τα σκότη της Άγνοιας και το Φόβο του Θανάτου. Ξέρετε πέρασα κάποια στιγμή απέναντι, στην Άλλη Όχθη και ξαναγύρισα με τη δύναμη του Θεού. Αμέσως μετά έγραψα το δίστιχο: «Την Ελευθερία του Ανθρώπου να αμαρτάνει από Άγνοια / τη ζήλεψαν ακόμα κι οι θεοί».
-Νιώθετε ακόμη την αγωνία του ποιητή όταν αυτός βγαίνει στο φως; 
Όχι πια. Ξέρετε, δεν μιλάμε ποτέ για τον εαυτό μας, ειδικά όταν νομίζουμε ότι μιλάμε. Είναι πάντα οι άλλοι για τους οποίους γράφουμε, στους  οποίους αναφερόμαστε, στήνοντας ευήκοον ους στους πόθους και στις ελπίδες τους. Αυτοί, οι Άλλοι, οι μεγάλοι άγνωστοι στοιχειώνουν τα γραπτά μας, χιλιάδες δισεκατομμύρια πρόσωπα που «αναζητούν συγγραφέα» και μιλούν μέσα από εμάς. Αν καταλαβαίναμε ποιο βαρύ έργο αναλαμβάνουμε δεν θα τολμούσε κανείς να βγει να περιαυτολογήσει.
-Πως συναντιούνται η φιλοσοφία με την ποίηση στο τελευταίο σας βιβλίο; Αλληλοσυμπληρώνονται ή επενεργούν η μία στην άλλη;
Άρρηκτα συνδεδεμένες ευθύς εξαρχής μέσα στο έργο μου, η Ποίηση και η Φιλοσοφία. Στοχαστική η δουλειά μου. Τώρα με την ωριμότητα που ο πυρετός της σάρκας καταλάγιασε κάπως χαρίζοντάς μου καφεκίτρινη φθινοπωρινή γαλήνη (την περίμενα αυτή τη στιγμή, τη νοσταλγούσα…), τώρα μπορώ να αφιερωθώ στο Σκέψη κατοικώντας κι εξαγνίζοντας τον Ναό του υλικού σώματός μου, εκεί που ο Θείος Σπινθήρ εγκαταβιεί.
-Ποιο είναι το νήμα της τελευταίας σας ποιητικής συλλογής; Πως χαρτογραφείτε με άλλα λόγια το ίδιο το βιβλίο σας;
Εσωτερικό ημερολόγιο εξωτερικών περιπετειών, συνοδοιποριών κι αλληλεπιδράσεων. Οι άνθρωποι που αγάπησα και με αγαπήσανε, εκείνοι που με επηρεάσανε και οι άλλοι που μου χάρισαν μερικές στιγμές ασφάλειας συναισθηματικής και διεγέρσεως νοητικής.
- Ποιες ήττες και ποια κεφαλαία «Α» (ως Αρχή προς τον ποιητικό λόγο)  κρατάτε στη συγγραφική σας πορεία; 
  Μόνον ήττες γνώρισα μέχρι τώρα. Κι οι νίκες ήταν πρόσκαιρες, ακριβοπληρωμένες. Αυτή η διαπίστωση, η παραδοχή και η αποδοχή του εαυτού του μου ως απειροελάχιστο μέρος τής τραγικωμικής ανθρώπινης κατάστασης με έφερε εδώ που είμαι (ο ταπεινότερος όλων) και με έκανε καλύτερο άνθρωπο…
-Πως βλέπετε την παραγωγή βιβλίων ποίησης αν σκεφτούμε ότι κάθε χρόνο εκδίδεται τριψήφιος αριθμός ποιητικών συλλογών;
Καλό σημάδι. Πνευματική άνθηση. Η Κρίση ως πρόκληση να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και να εξελιχθούμε…
- Γιατί στο εξωτερικό «δέχονται» πιο εύκολα τους Έλληνες ποιητές απ’ ό,τι στην Ελλάδα;
Φθόνος, η πανάρχαια ψώρα, ενδημική στην Ελλάδα.
- Ποιος στίχος, σας έρχεται στο μυαλό από το τελευταίο σας βιβλίο;
«Αναπαύομαι στις λέξεις, όπως οι φακίρηδες στα καρφιά».

___________
Βιβλιογωνιά // 16/06/2017

Κυριακή, 6 Μαΐου 2018

«Η Μαρία Κάλλας, [...] θεωρούσε ότι η μαγειρική είναι δημιουργία και λάτρευε τα περίτεχνα πιάτα που ετοίμαζαν για αυτήν οι διάσημοι σεφ όλου του κόσμου...»


Dionisis Vitsos
ΑΘΗΝΑ



«Η Μαρία Κάλλας, [...] θεωρούσε ότι η μαγειρική είναι δημιουργία και λάτρευε τα περίτεχνα πιάτα που ετοίμαζαν για αυτήν οι διάσημοι σεφ όλου του κόσμου, αν και απλώς δοκίμαζε μικρές μπουκιές από αυτά, πιστή στο στόχο της: ποτέ να μην ξεπερνά η μέση της τα 59 εκατοστά. 
Για αυτό το λόγο και όταν αποκαλύφθηκε η μεγάλη συλλογή 40 τόμων με συνταγές που η ίδια προσεκτικά και με πάθος συλλέκτη μάζευε, η έκπληξη ήταν μεγάλη. 
Η Μαρία συχνά, όταν ήταν καλεσμένη κάπου, ζητούσε από τους μάγειρες ή τις οικοδέσποινες, λεπτομέρειες των συνταγών που προσέφεραν. Τις έγραφε σε μικρά χαρτάκια και τις παρέδιδε στην πιστή της αμπιγιέζ και μαγείρισσα ή στον μπάτλερ και οδηγό της. Κάθε πρωί αγόραζε γυναικεία εβδομαδιαία περιοδικά, τα ξεφύλλιζε και έκοβε προσεκτικά τις συνταγές που της άρεσαν. Τις κολλούσε σε άλμπουμ και δίπλα έγραφε τις δικές της παρατηρήσεις με εντυπωσιακό, πλάγιο γραφικό χαρακτήρα (τόσο ταιριαστό στην έντονη προσωπικότητά της).

Στην τεράστια μαγειρική της βιβλιοθήκη, εκτός από τους δικούς της τόμους υπήρχαν και βιβλία μαγειρικής από όλο τον κόσμο σε διάφορες γλώσσες, από σπάνιες και πολυτελείς εκδόσεις μέχρι κλασικά βιβλία όπως το «Φυλακτό της Ευτυχίας» της Άλντα Μπόνι, κοινά όπως οι συνταγές της κυριακάτικης έκδοσης Ντομένικα ντελ Κοριέρε μέχρι και η ελληνική «βίβλος» μαγειρικής της δεκαετίας του ’70, οι συνταγές της Χρύσας Παραδείση. Ανάμεσά τους και ο οδηγός μαγειρικής που της είχε χαρίσει η πεθερά της όταν αρραβωνιάστηκε τον Τζιοβάνι Μπατίστα Μενεγκίνι, χαρακτηριστική κίνηση «πεθεράς προς νύφη» θέλοντας να τονίσει ότι ο γιος της είναι καλοφαγάς.
Η Μαρία ήθελε να είναι καλή νοικοκυρά. Η κουζίνα του σπιτιού τους στην οδό Σαν Φέρμο στην Βερόνα ήταν φτιαγμένη στην εντέλεια, ένα κουκλίστικο περιβάλλον για μία ευτυχισμένη μικροαστή γυναίκα. Η Μαρία αγόραζε με μανία ακόμα και κάθε είδους αξεσουάρ, σύνεργα και συσκευές κουζίνας που θα την έκαναν ακόμα καλύτερη μαγείρισσα. Έστω και αν η ίδια, το μόνο που κατανάλωνε (με ορμή αρπακτικού είναι η αλήθεια, όπως ομολογεί στο βιβλίο του ο Μενεγκίνι) ήταν μπριζόλες των 800 γραμμαρίων α λα φιορεντίνα και πράσινες σαλάτες χωρίς καν λάδι.
Αλλά μαγείρευε. Πειραματιζόταν. Είχε αγαπημένες συνταγές, είχε προτιμήσεις. Ήταν μία ιδανική οικοδέσποινα.»
ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΕΝΕΣ, " ATHENS VOICE"
___________
Σχετικό βιβλίο: Tosi Bruno: «Η Ντίβα στην κουζίνα»,
Εκδόσεις Αίολος

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

«ο Δούρειος Ίππος και ο Οδυσσέας» του γλύπτη Σώτου Αλεξίου

Sotos Alexiou


Το 1980 έκανα τη μακέτα του έργου
«ο Δούρειος Ίππος». και το 2006 το πέρασα στο μέταλλο.
Πριν από μερικές εβδομάδες τελείωσα το έργο
«ο Δούρειος Ίππος και ο Οδυσσέας.»
Τα δύο αυτά έργα τα βάζω σήμερα δίπλα –δίπλα για τους φίλους μου.
έχουν μια χρονική απόσταση 35 χρόνων
~~~~~~~

In 1980 I made a model of the project
"The Trojan Horse". and in 2006 I passed the metal.
A few weeks ago I finished work
"The Trojan Horse and Ulysses."
These two projects put today by Dual for my friends
have a time lag 35 years

Παρασκευή, 6 Απριλίου 2018

ΤΟΠΟΙ ΑΠΟΓΕΙΩΤΙΚΟΙ

 Ηλίας Κεφάλας *
ΤΡΙΚΑΛΑ

           ΤΟΠΟΙ  ΑΠΟΓΕΙΩΤΙΚΟΙ      

Η φωτογραφία πρόσφατη, στην χρονική απόσταση μιας εικοσαετίας περίπου, εστιάζει στον ἄξονα ενός επιμήκους βράχου σὲ παρατεταμένη στιγμή απογείωσης. Ο γρανίτης κοιτάζει κατευθείαν στην καρδιά του ουρανού και παρασύρει στην κίνησή του αυτή και το εκστασιασμένο βλέμμα. Ο χρόνος και ο τόπος στρεβλώνονται παθητικά, για να εξαφανίσουν κάθε τι το συγκεκριμένο και να το μεταβάλλουν σε μόριο μιάς αόριστης μεταλλαγής. Η πέτρα γίνεται ένας διαχρονικός μαγνήτης για να ελκύει αενάως. Να αιχμαλωτίζει. Έρχομαι ξανά και ξανά στον τόπο αυτόν και καθώς επανέρχομαι είναι σαν να μην έφυγα ποτέ. Εδώ μικρός μαθητής, εδώ έφηβος, εδώ φοιτητής, εδώ και ενήλικας συνδεδεμένος με την διαρκή αναζήτηση, με την διαρκή απορία. Επειδή εδώ κονταροχτυπιέμαι πάντα με τον τρόμο του κενού. 
Βαδίζω στα ριζά, στα σχίνα και τα αρχαία θαλασσινά χαλίκια, στο σκοτάδι των σκιασμένων ατραπών. Τι γύρευαν οι πρώτοι άνθρωποι που ήλθαν εδώ και κατέφυγαν πρώτα στις στενές εσοχές κι ύστερα στις κεφαλές των πέτρινων στηλών; Τι γύρευαν, κοιτάζοντας ψηλά; Η απάντηση όσο απλοϊκή κι αν φαίνεται, άλλο τόσο είναι και αληθινή: Μα δεν γύρευαν τίποτα περισσότερο πέρα από αυτό που δείχνουν οι συμπαγείς όγκοι: τον ουρανό.
Υπέρβαση, λοιπόν, μια συνεχής ανάβαση και μια ανασυγκρότηση του είναι σε κάτι το πολύ υψηλό και άπιαστο. 
Κάτω στα φιδόσυρτα μονοπάτια οι μοναχοί γίνονται κοινοί άνθρωποι: Διαβάζουμε στις φυλλάδες των ντόπιων και ξένων περιηγητών ότι εκεί χαμηλά ζούσαν και ατακτούσαν σαν μικρά παιδιά, με κλεψιές και καυγάδες. Καλλιεργούσαν μικρούς κήπους, ζήλευαν την σοδειά του γείτονα, πείσμωναν ζηλόφθονα και χαλούσε ο ένας τα φτενά αργοτεμάχια του άλλου. Όμως όταν γύριζαν στους ναούς, τα ξεχνούσαν όλα, φίλιωναν γρήγορα και κοίταζαν ψηλά. Επειδή βρίσκονταν ήδη ψηλά, εκεί στα ανώτερα στρώματα του αιθέρα.
Ο τόπος προσφέρεται για παντός είδους ψηλαφήσεις και αναδιφήσεις. Θυμάμαι τον Βλάση Γαβριηλίδη στα κείμενά του της πάλαι ποτέ κραταιάς “Ακροπόλεως” να προτρέπει τους αναγνώστες του: επισκεφθείτε τους βράχους υπό βροχήν για να νιώσετε το ρίγος της πραγματικής συγκίνησης. Τότε που η ομίχλη σκεπάζει τα γρανιτένια τους βάθρα και τα λίθινα αναστήματά τους αιωρούνται και γίνονται πραγματικά μετέωρα. Τότε που τα μικρά ρυάκια του βρόχινου νερού κατρακυλούν μουρμουρίζοντας αιθέριες καταβασίες. Ή ακολουθείστε το βλέμμα του Κώστα Μπαλάφα, όταν απαθανατίζει με τον φακό του τα κυκλοτερή χιονισμένα μονοπάτια σε σκληρές αντιθέσεις με τους μελανείμονας μοναχούς. 
Υπέρβαση ξανά. Δηλαδή πορεία πάνω από το βατό. Στους δρόμους του ποικιλότροπου μυστικισμού. Αλλά σκέφτομαι συνεχώς και αναρωτιέμαι για το πόσο υπερβατικός μπορεί να γίνει ή μπορεί να επιθυμίσει να γίνει σήμερα ο άνθρωπος. Η καθημερινότητά μας με τα αναρίθμητα προβλήματα επιβίωσης σηκώνει τέτοιες πνευματικές πολυτέλειες; Τις επιτρέπει ηθικά; Ποιο είναι το πρώτιστο σήμερα; Να απογειωθεί κανείς για να σώσει με τον οποιοδήποτε τρόπο την ψυχή του ή να προσγειωθεί για να σώσει την ψυχή και το σώμα του διπλανού του; 
Με τις σκέψεις αυτές αναλογίζομαι τους πρώτους που έφτασαν και μόνασαν εδώ, αξιοποιώντας το μόνο ίσως ενεργό εφόδιο που είχαν: την ψυχική τους δύναμη. Ο μυθικός ασκητής Βαρλαάμ στα 1350 μ.Χ. και οι Αψαράδες αδελφοί Θεοφάνης και Νεκτάριος στα 1517 μ.Χ. Ο όσιος Ιωάσαφ στα 1387 μ.Χ., πρώην Ιωάννης Ούρεσης Παλαιολόγος, γιος του Συμεών Ούρεση Παλαιολόγου, Ελληνοσέρβου βασιλιά Ηπείρου και Θεσσαλίας με έδρα τα Τρίκαλα, αδελφού του περιβόητου Στέφανου Δουσάν. Τι έψαχνε το βασιλόπουλο και το βρήκε μέσα στη γυμνότητα των βράχων, ώστε να απαρνηθεί τις εγκόσμιες δόξες και να μονάσει πεισματικά και εν τέλει πειστικά; Και τόσοι-τόσοι άλλοι στο διάβα των αιώνων, που δεν χωρούν μέσα σε αριθμούς;

Τι είναι, λοιπόν, σήμερα σημαντικότερο; Να σώσεις ή να σωθείς; Μήπως όταν σώζεις τους άλλους δεν επιτυγχάνεις κι ένα σώσιμο του εαυτού σου ταυτόχρονα; Πού μπορεί να εδράζεται σήμερα η σωτηρία του ανθρώπου; Στην κοινωνία ή στον υπερβατικό λογισμό; Το δεύτερο δεν σημαίνει και ένα είδος εκούσιας εξορίας, μιαν εγκατάλειψη του συνανθρώπου, έναν αναχωρητισμό που στην ουσία εννοείται ως άρνηση ευθυνών; 
Η μετουσίωση της καθημερινότητας σε μια στιγμιαία ή διαρκή πνευματική άνωση αναμορφώνει οπωσδήποτε τον εσωτερικό μας κόσμο. Όμως τι είναι αυτό που ψάχνουμε; Την συμπαντική αλήθεια ή την ατομική μας σωτηρία; Την πνευματική ένωση με κάτι το αδιαμόρφωτο και ομιχλώδες ώστε να του δώσουμε μορφή και υπόσταση, σύμφωνα με κάποιες Αρχές, ορμώμενοι πάντα από διαισθητικές δυνάμεις; Ή εν τέλει την παραμέληση των απλών βιοτικών αναγκών, που διευκολύνουν την συνύπαρξη, ενώ η απαξίωσή τους μας προσδίδει και μας παραδίδει στην παντελή απάθεια;
Σκέψεις και σκέψεις που επαμφοτερίζουν και επιρρέπουν πότε στον έναν και πότε στον άλλο δίσκο του ζυγού. Εν τω μεταξύ οι βράχοι εξακολουθούν να σημαδεύουν τον ουρανό και να μας ταλαντεύουν με τα μυστικά τους μηνύματα. Και λέξεις πολλές, όπως ενδοσκόπηση, περιφρόνηση, παθητικότητα, παροδικότητα, συμπαντική αντίληψη, υπέρβαση αντιθέσεων, αλληλεγγύη κλπ, πέφτουν σαν φύλλα μέσα στον κήπο του μυαλού και προσπαθούν να συνθέσουν μια πειστική πρόταση. Και μέσα σε όλα αυτά κυριαρχεί το φαινόμενον της αθέατης ρυθμικότητας, δηλαδή του συντονισμού μας προς μιαν αειπάρχουσα αρμονία, απαύγασμα σταθερό των απογειωτικών αυτών τόπων.

ΗΛΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ

* Το κείμενό μου σήμερα στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ