* on-line.gr *

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Editorial: Το περιοδικό μας ξεκίνησε από τον Πάνο Σ. Αϊβαλή, δημοσιογράφο πριν είκοσι χρόνια [1996] με μοναδικό σκοπό την παρουσίαση όλων των τάσεων της Λογοτεχνίας -ελληνικής και ξένης- με κύρια έμφαση στην ελληνική λογοτεχνία και ποίηση. [ http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Yfos/Yfos.html ]
Η Φωτό Μου
Επιμέλεια Σελίδας: Πάνος Αϊβαλής - kepeme@gmail.com...............................................................................
δ/νση αλληλογραφίας: Μεσολογγίου 12 Ανατολή Νέα Μάκρη 190 05, τηλ. 22940 99125 - 6944 537571 και 210 8656.731
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
«O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό…». Γκαίτε
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Ο ΚΛΩΝ ΣΑΡΛ ΦΩΡΙΕΛ, (Claude Charles Fauriel) [1772-1844): Η έκδοση νεοελληνικών δημοτικών τραγουδιών με τον τίτλο "Chants populaires de la Grèce moderne", στο Παρίσι σε δύο τόμους (1824 - 1825)







Fauriel, δημοσιεύοντας στον 2ο τόμο των «Δημοτικών τραγουδιών» και το «Θούριο», διηγείται την ακόλουθη ιστορία: Κάποιος φίλος του ταξίδευε με άλλους μαζί το 1817 στη Μακεδονία. 
Σ’ ένα χωριό, στο φούρνο (που ήταν και το χάνι), συνάντησαν ένα νέο παιδί, ψηλό και όμορφο, από την Ήπειρο, που δούλευε στο φούρνο. Τους κοίταξε όλους προσεχτικά, και ύστερα ρώτησε τον ταξιδιώτη: 
«Ξέρεις γράμματα;», κι όταν του είπε ναι, τον παίρνει παράμερα και εκεί βάζει το χέρι στον κόρφο και βγάζει κάτι που το είχε κρεμασμένο σαν φυλαχτό. Ήταν ένα βιβλιαράκι με τα τραγούδια του Ρήγα. 
Τον παρακαλεί να του διαβάσει, ο ξένος το κάνει πρόθυμα, αλλά όταν σε λίγο σηκώνει τα μάτια του βλέπει τον άλλον να έχει αλλάξει ολότελα: η όψη του φλέγεται ολόκληρη, τα χείλη του τρέμουν, και δάκρυα κυλούν από τα μάτια του. 
«Πρώτη φορά σου διαβάζουν το βιβλιαράκι αυτό;», ρωτά ο ταξιδιώτης. 
«Όχι. Πάντα παρακαλώ τους ταξιδιώτες να μου διαβάσουν κάτι. Τα ‘χω ακούσει πολλές φορές».
«Κι έτσι συγκινείσαι πάντα;» 
«Πάντα», απάντησε το νέο παιδί."
ΛΙΝΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ» 
Εκδόσεις ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ

~~~~~~~~


[Ο ΚΛΩΝ ΣΑΡΛ ΦΩΡΙΕΛ, (Claude Charles Fauriel) [1772-1844): Γάλλος ακαδημαϊκός φιλόλογος, ιστορικός και κριτικός σύγχρονος με την Γαλλική Επανάσταση και τους Ναπολεόντειους πολέμους. Στην Ελλάδα είναι γνωστός κυρίως για τη σημαντική συλλογή δημοτικών τραγουδιών που συγκέντρωσε και μετέφρασε.
~~~
Αν και δεν επισκέφτηκε ποτέ την Ελλάδα, ήταν ο πρώτος που δημοσίευσε συγκροτημένη έκδοση νεοελληνικών δημοτικών τραγουδιών με τον τίτλο "Chants populaires de la Grèce moderne", στο Παρίσι σε δύο τόμους (1824 - 1825). 
Στον πρόλογο της συλλογής του, έχοντας υπόψη προεργασίες άλλων λογίων όπως του Γερμανού βαρόνου Χάξτχάουζεν, των Ελλήνων Μουστοξύδη, Μαυρομάτη, Σχινά κ.α., γράφει 
«η συλλογή που παρουσιάζω είναι η πρώτη που δημοσιεύεται, αυτό είναι μια εξαιρετική εύνοια της τύχης, που δεν επερίμενα». .
Κατά τον λαογράφο Δημήτρη Λουκάτο, το φιλελληνικό έργο του Φοριέλ βοήθησε πολύ τον επαναστατικό αγώνα των Ελλήνων, ίσως πολύ περισσότερο και από οποιαδήποτε υλική βοήθεια από το εξωτερικό.
~~~
Σημειώνεται ότι τη νεοελληνική γλώσσα τα ήθη και τα έθιμα, τη ζωή και την κατάσταση γενικότερα των Ελλήνων διδάχθηκε στο Παρίσι και σ΄ άλλα μέρη από παρεπιδημούντες Έλληνες σπουδαστές, εμπόρους και ναυτικούς. Έλληνες (τεχνίτες και νοικοκυρές) των παροικιών της Βενετίας και της Τεργέστης, όπου ταξίδεψε ο ίδιος, του υπαγόρευαν ή του έγραφαν τα τραγούδια που ήξεραν και τραγουδούσαν εκείνοι.
Αλλά και Έλληνες από διάφορα μέρη του έδιναν ή του έστελναν τραγούδια.
Από τις παραλλαγές κάθε τραγουδιού που έφταναν στον Φοριέλ, διάλεγε αυτή που θεωρούσε αισθητικά και γλωσσικά καλύτερη, ή συνδύαζε τμήματα από αυτές, αφού έπαιρνε τη γνώμη Ελλήνων λογίων της Διασποράς. 
Ο πρόλογος που έγραφε για κάθε τραγούδι περιείχε πληροφορίες από πρόσωπα ενημερωμένα. Για τα τραγούδια του Εικοσιένα, οι πληροφοριοδότες του είχαν γνωρίσει προσωπικά τους οπλαρχηγούς στους οποίους αυτά αναφέρονταν.]


ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:
- ο Φωριέλ
- ο Ρήγας Βελεστιντλής

Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017

Ο Σώτος Αλεξίου έχει συνθέσει αυτά τα έντεκα διηγήματα σαν να δούλευε ένα γλυπτό από μάρμαρο, δίνοντας πολλές αποχρώσεις στα καλοδουλεμένα διηγήματά του.

ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

του Πάνου Σ. Αϊβαλή*

* Από την ομιλία του στην εκδήλωση παρουσίαση
 του νέου βιβλίου «Μια ζωή δυο φορές», του Σώτου Αλεξίου,
 την Τετάρτη 22 Νοεμβρίου 2017, στο Polis Art Cafe.

«Μια ζωή δυο φορές»,
του Σώτου Αλεξίου,
 σελ. 140, Aθήνα 2017
εκδόσεις Μετρονόμος


Έντεκα διηγήματα που θα μπορούσαν να είναι μπαλάντες, ποιήματα ή και μικρές αστυνομικές ιστορίες. Μέσα από τις σύντομες ιστορίες των διηγημάτων ο αναγνώστης γίνεται άμεσα και ευχάριστα κοινωνός των σχεδόν μυθικών κόσμων μιας εποχής που έφυγε ανεπιστρεπτί. Και όπως γράφει ο  συγγραφέας:
·    Έμεινα μόνος. Το ηλικιωμένο ζευγάρι κατέβηκε πριν από δυο στάσεις.
·        Ερημιά, θλίψη, αποσύνθεση.
·        Λεωφορείο χωρίς επιβάτες, κόσμος χωρίς ζωή, χωρίς ελπίδα.
·        Ζητώ καταφύγιο στην περασμένη μου ζωή.

Στα έντεκα διηγήματα της συλλογής παρακολουθούμε με ενδιαφέρον τους διαλόγους των καθημερινών ηρώων από το ελληνικό τραγούδι καθώς και τη ζωή τους στον κόσμο της νύχτας.
Η αγάπη του συγγραφέα για το λαϊκό τραγούδι και τους δημιουργούς του είναι το κίνητρο που δίνει ζωή στους ανθρώπους να ζήσουν μια ζωή δυο φορές. Ο συγγραφέας γίνεται ένα με τους ήρωές του, παίρνει τη θέση τους και ζει μαζί τους προσπαθώντας να μοιραστεί ένα κομμάτι από τη ζωή τους, με έντονο το στοιχείο της νοσταλγίας για μια αλλοτινή εποχή.
Εγώ θα ήθελα να σταθώ στο ιδιαίτερο ύφος που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας, δίνοντας έμφαση στη μορφή και στο γλωσσικό ιδίωμα των ανθρώπων εκείνης της εποχής. Μέσα από τη μυθοπλασία δίνει μια ποιητική διάσταση με την ανεπιτήδευτη αλλά ευρηματική γραφή του.
Ο Σώτος Αλεξίου έχει συνθέσει αυτά τα έντεκα διηγήματα σαν να δούλευε ένα γλυπτό από μάρμαρο, δίνοντας πολλές αποχρώσεις στα καλοδουλεμένα διηγήματά του.
Ο Σώτος Αλεξίου είναι ένας αθόρυβος άνθρωπος, καθόλου εγωκεντρικός, βυθισμένος στη δουλειά του, είτε στη γλυπτική και ζωγραφική, με διεθνή παρουσία και περγαμηνές, είτε στο συγγραφικό του έργο. Αξίζει να αναφέρω τα βιβλία του, που είναι τέσσερα. Το πρώτο είναι η βιογραφία του Βασίλη Τσιτσάνη με τον υπότιτλο: «Η παιδική ηλικία ενός ξεχωριστού δημιουργού» από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Για τη συγγραφή αυτού του βιβλίου ο Σώτος Αλεξίου ανάλωσε δεκαπέντε χρόνια έρευνας. Ακολουθεί το βιβλίο: «Ο ξακουστός Τσιτσάνης» από τις εκδόσεις Κοχλίας με τέσσερις συνολικά εκδόσεις. Έπεται το «Όγδοο θαύμα, ο χορός των Ελλήνων», με υπότιτλο: «Ιστορίες για τα μπλουζ των Ελλήνων». Και το 2013 εκδόθηκε το βιβλίο: «Βασίλης Τσιτσάνης, μια ζωή», που περιλαμβάνει έρευνα, ντοκουμέντα, φωτογραφίες.
Η συλλογή διηγημάτων που παρουσιάζουμε σήμερα με τον τίτλο «Μια ζωή δυο φορές», από τις εκδόσεις Μετρονόμος, είναι το πρώτο βιβλίο με πεζά κείμενα του συγγραφέα και όπως θα διαπιστώσετε και εσείς τα πήγε πολύ καλά.
Αγαπητέ φίλε, Σώτο, εύχομαι να είναι καλοτάξιδο το νέο σου πόνημα.

Πάνος Αϊβαλής.
Δημοσιογράφος

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Παρουσίαση νέου βιβλίου του ΣΩΤΟΥ ΑΛΕΞΙΟΥ με τίτλο "ΜΙΑ ΖΩΗ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ"

ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

"ΜΙΑ ΖΩΗ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ"
του Σώτου Αλεξίου
Κυκλοφόρησε 153 σελίδες 11 διηγήματα 
Υπάρχουν μέσα 4 σχέδια από τέσσερεις ξεχωριστούς 
γλύπτες . Γ. Κουτσουράδης, Μ. Παπαστεργίου, Κ. Ρόκος, Γ. Χουλιαράς
Παρουσίαση νέου βιβλίου του ΣΩΤΟΥ ΑΛΕΞΙΟΥ
"ΜΙΑ ΖΩΗ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ"
στο ΠΟΛΙΣ ΑΡΤ ΚΑΦΕ  Στοά Βιβλίου (Αθήνα) 
την Τετάρτη 22 Νοεμβρίου του 2017, στις 7,30 μ.μ.
 Για το νέο βιβλίο του Σώτου Αλεξίου θα μιλήσουν, 
η συγγραφέας Ιωάννα Καρατζαφέρη και ο Πάνος Αϊβαλής, εκδότης του περιοδικού Ύφος.
Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσουν, η Ρ. Κουρτέση ηθοποιός 
και ο Θανάσης Παπαθανασίου, σκηνοθέτης.
Η ορχήστρα του Γιάννη Λεμπέση θα μας χαρίσει όμορφα τραγούδια γι' αυτή την βραδιά.

~~~~~~~~~~~~~~
ντεκα διηγήματα σε πρώτο πρόσωπο είναι το νέο βιβλίο του Γλύπτη Σώτου Αλεξίου. Από τις εκδόσεις ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ.
Φαίνεται ότι η αγάπη του για το λαϊκό τραγούδι γίνεται ένα με τους ανθρώπους που ο Αλεξίου δίνει ζωή μέσα στα διηγήματά του. Το τραγούδι είναι ο «από μηχανής θεός» στο αδιέξοδο των ανθρώπων του Αλεξίου .
Διαβάζουμε....

«…Όπως πάντα τέτοιες στιγμές ξεφεύγω, αναζητώ τους φίλους μου.

Μέσα μου η Μαρίκα Νίνου άρχισε να τραγουδάει , κι εγώ, οδηγός σε νταλίκα ,χαράματα ,να κόβω

Χιλιόμετρα στην εθνική οδό, χτυπώντας ρυθμικά τα δάχτυλά μου στο ταμπλό, κρατώντας τον ρυθμό του τραγουδιού.
«..Κι αν κάθε βράδυ ξενυχτώ στη ρόδα στο τιμόνι
μη μου παραπονιέσαι και μη στεναχωριέσαι
που μένεις πάντα μοναχή..»

Ο Αλεξίου γίνεται ένα με τους ανθρώπους του, παίρνει την θέση τους και ζει μαζί τους προσπαθώντας να μοιραστεί ένα κομμάτι από τη ζωή τους. Τους καταλαβαίνει και ίσως να ονειρεύεται μαζί τους «χίλιες και μια νύχτες»
«….Βλέπω τον εαυτό μου να χορεύει στην πίστα με χίλια δυο τσαλίμια. Το κεφάλι κάτω στη γη 
τα πόδια να κεντούν της Παναγιάς τα μάτια και η Άσπρη Ντάλια στο γόνατο να χτυπά παλαμάκια,
γοητευμένη από τη λεβεντιά μου.
Έτσι νόμισα .Και ξάφνου εκεί ξεφεύγει μια κραυγή από τον Μάρκο Βαμβακάρη και σπάνε μπουζούκια , κιθάρες μπαγλαμάδες.
Κορόιδο!...»

Ο έρωτας είναι παρόν και με τις δυο πλευρές του, αυτός που σε θέλει και αυτός που σε βασανίζει.
«…..Μια λουσάτη γκόμενα με ένα θανατηφόρο βλέμμα σηκώνεται αργά, νωχελικά, και πλησιάζει στο πάλκο. Με βλέμμα αποχαυνωμένο, γεμάτο πονηριά σκύβει στο αυτί του Τσιτσάνη και του λέει.
_«Παίξε μου "Βλαχάκι" την "Ντερμπεντέρισσα"  να χορέψω, και μετά έλα να σου πω…»
….Η λουσάτη χορεύει όλο υπονοούμενα, κοιτώντας μια τους λουσάτους με τα ψαροκόκαλα κουστούμια και μια τον Τσιτσάνη.
Ύστερα με βήμα αργό λικνιστό, σαν την Ρίτα Χέιγουορθ κατευθύνετε προς την τουαλέτα, ανοίγει την πόρτα, και πριν χαθεί πίσω της, καρφώνει τα μάτια της πάνω στον Τσιτσάνη.
Σκληρή, πονηρή, αδίστακτη.
… τρέξε μάγκα να ρωτήσεις 
Να σου πουν πια είμαι εγώ..»
Αναφορές προσωπικές ή μη, ίσως απωθημένα, ή νοσταλγίες μιας ζωής φθαρτής , μιας ζωής που τη ζεις δυο φορές. Η μία κάποτε τελειώνει, η άλλη, το έργο, δεν τελειώνει ποτέ.
~~~~~~~~~~~~
Η παρουσίαση του Βιβλίου θα γίνει στο ΠΟΛΙΣ ΑΡΤ ΚΑΦΕ Στοά Βιβλίου (Αθήνα) την Τετάρτη 22 Νοεμβρίου του 2017, στις 7,30 μ.μ.
Για το νέο βιβλίο του Σώτου Αλεξίου θα μιλήσουν, η συγγραφέας Ιωάννα Καρατζαφέρη και ο Πάνος Αϊβαλής, εκδότης του περιοδικού Ύφος.
Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσουν, η Ρ. Κουρτέση ηθοποιός και ο Θανάσης Παπαθανασίου, σκηνοθέτης.
Η ορχήστρα του Γιάννη Λεμπέση θα μας χαρίσει όμορφα τραγούδια γι' αυτή την βραδιά.
Όσοι πιστοί προσέλθετε.....



Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Ο Ντοστογιέφσκι γράφει στον αδελφό του: «Η ζωή είναι ένα δώρο, η ζωή είναι ευτυχία!»

Το γράμμα του Ντοστογιέφσκι προς τον αδερφό του, όταν γλίτωσε από εκτελεστικό απόσπασμα + δύο βιβλία του online 
της ΛΕΝΑΣ ΦΟΥΤΣΙΤΖΗ 


Στις 28 Ιανουαρίου του 1881 ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι πέθανε στην Αγία Πετρούπολη (στις 9 Φεβρουαρίου του 1881 σύμφωνα με το Γρηγοριανό Ημερολόγιο) από «αιμορραγία», η οποία πιθανόν συσχετιζόταν με επιληπτική κρίση.

Είχε ζήσει μια πολύ γεμάτη ζωή και μία τουλάχιστον φορά αντιμετώπισε το θάνατο κατάματα, κοιτώντας ένα εκτελεστικό απόσπασμα, περιμένοντας τον τελευταίο πυροβολισμό. Το 1849 ο συγγραφέας συνελήφθη μαζί με άλλα μέλη της επαναστατικής/προοδευτικής ομάδας του «κύκλου Petrashevsky», η οποία ήταν αντίθετη με τη διοίκηση του Τσάρου. Τα μέλη καταδικάστηκαν σε θάνατο και χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες για να αντιμετωπίσουν το εκτελεστικό απόσπασμα.



Ο Ντοστογιέφσκι ήταν στη δεύτερη ομάδα, και καθώς παρακολουθούσε τα όπλα που σημάδευαν την πρώτη ομάδα, τους δόθηκε χάρη. Η ομάδα εξορίστηκε στη Σιβηρία όπου ο ίδιος έμεινε για τέσσερα χρόνια. Σχέδια του συγγραφέα στο χειρόγραφο του «Έγκλημα και Τιμωρία» Γυρνώντας στο κελί του, μετά την χάρη που του δόθηκε, έγραψε ένα γράμμα στον αδερφό του. Εδώ βρίσκεται ολόκληρο το γράμμα, εγώ θα σας παραθέσω ένα απόσπασμα: «Όταν αναπολώ το παρελθόν μου και σκέφτομαι πόσο χρόνο έχω χάσει για το τίποτα, πόσο πολύ χρόνο έχω σπαταλήσει ματαιοπονώντας, σε λάθη, τεμπελιά, σε ανικανότητα για να ζήσω – πόσο λίγο εκτιμούσα τη ζωή, πόσες φορές αμάρτησα ενάντια στην καρδιά μου και στην ψυχή μου – τότε η καρδιά μου ματώνει. Η ζωή είναι ένα δώρο, η ζωή είναι ευτυχία, κάθε λεπτό μπορεί να είναι μια αιωνιότητα ευτυχίας. Δεν είμαι ούτε κακόκεφος ούτε αποκαρδιωμένος. 

Η ζωή βρίσκεται παντού, η ζωή είναι εντός μας, όχι εκτός μας. Θα βρίσκομαι ανάμεσα σε ανθρώπινα πλάσματα και θα είμαι ένας άντρας μεταξύ αντρών κι έτσι θα παραμείνω για πάντα, δεν θα αποκαρδιωθώ και δεν θα τα παρατήσω ό,τι κι αν συμβεί – αυτό είναι η ζωή, αυτό είναι το νόημά της, θα το θυμάμαι για πάντα. Αυτή η ιδέα έχει κυριεύσει τη ζωή μου και το αίμα μου.» Το γραφείο του συγγραφέα. 
 Στο βιβλίο του «Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων» περιέγραψε την εμπειρία του από τη Σιβηρία. Αν θέλετε να εξακριβώσετε αν πράγματι αντιμετώπισε τη ζωή ως δώρο, ακόμα και μέσα στη φυλακή, μπορείτε να το διαβάσετε όλο εδώ. Αρκετοί από τους διάσημους συγγραφείς και κριτικούς αντιμετώπιζαν το έργο του περιπαιχτικά, μεταξύ άλλων ο Τζόζεφ Κόνραντ («τρομερά κακός… υπερβολικά Ρώσος»), ο Χένρι Τζέιμς («ξεχειλωμένα τέρατα»), ο DH Laurence («ένας αρουραίος που κυλιέται στο μίσος») κι ο Χέρμαν Έσσε («σλάβικη σκοτεινιά»). 
Η σκοτεινή και πλούσια αντιμετώπισή του αναγνωρίστηκε τον 20ο αιώνα και ο RL Stevenson διαβάζοντας το «Έγκλημα και Τιμωρία» είπε «ο Χένρι Τζέιμς δεν κατάφερε να το τελειώσει, παραλίγο αυτό να τελειώσει εμένα. Ήταν σα να είχα μια αρρώστια» και μάλλον αυτή η αρρώστια εμφανίστηκε μετά στο βιβλίο του «Δρ Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ.» 

 Εδώ το «Έγκλημα και Τιμωρία» στα ελληνικά. 

Πηγή: www.lifo.gr

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Ο ΑΛΕΞΗΣ ΜΙΝΩΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ




Ο ΑΛΕΞΗΣ ΜΙΝΩΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ

.«[...]για τη Μαρία Κάλλας νιώθω χρέος υψηλό και αγάπη πολλή να μιλήσω για την καλλιτεχνική μας συνεργασία και τη φιλία μας. Την Κάλλας δεν την γνώριζα ή μάλλον νόμιζα πως δεν την γνώριζα, ώσπου βρεθήκαμε συνεργάτες στην πρόβα της «Μήδειας» του Cerubini στο Dallas Texas το φθινόπωρο του 1958. Το καλοκαίρι αυτού του χρόνου με ζήτησαν στο τηλέφωνο από τη Ρώμη. Ήταν η ελληνική πρεσβεία. Στο ακουστικό εκεί ήταν η Κάλλας. Μετά ένα ελάχιστο πρόλογο ότι είχε δει την εργασία μου στη «Μήδεια» του Ευριπίδη που παρουσίασε το Εθνικό Θέατρο στο Theatre Sarah Bemhardt στο Παρίσι το 1956, σκέφτηκε πως αυτό που χρειάζεται είναι μια παράσταση όπερας με τέτοια ανάλογη σκηνοθεσία και με παρακαλούσε να αναλάβω το ανέβασμα της «Μήδειας» που θα παιζόταν μαζί της στο Λυρικό Θέατρο του Dallas Texas προσεχώς.
Της απάντησα πως με τιμά με την πρότασή της, αλλά ότι «δεν έχω ιδέα από όπερα - ότι δεν έχω ποτέ ασχοληθεί μ’ αυτό το είδος και επιπλέον “να με συγχωρείτε, κυρία Κάλλας, αλλά δεν μ’ αρέσει κι όλας καθόλου”». «Καλύτερα», μου απάντησε γοργά, «χίλιες φορές καλύτερα». Δεν ζητώ σκηνοθέτη όπερας, ζητώ καθαυτό σκηνοθέτη. [...] Σας παρακαλώ δεχθήτε. [...] Η Κατίνα ήταν κοντά στο τηλέφωνο και με σκουντούσε επίμονα «δέξου, δέξου» μου ψιθύριζε, «εγώ σ’ αυτό θα σε βοηθήσω». Τελικά συμφωνήσαμε να στείλει τον Maestro της Nicola Redingo από τη Ρώμη να με κατηχήσει στα του λυρικού θεάτρου.
Τότε παρουσιάστηκε ο Γιάννης Τσαρούχης. Διάβασε την είδηση στις εφημερίδες κι έτρεξε αμέσως, Μου ζήτησε να συνεργαστεί, πάση θυσία, αφού η Κάλλας ήταν το ιδεώδες του, σ’ ένα είδος, την όπερα που αγαπούσε. [...] Πριν πάω στο Dallas, σταμάτησα στη Νέα Υόρκη που βρισκόταν η Κατίνα έτοιμη να παίξει εκεί τη «Μάνα Κουράγιο» του Μπρεχτ. Είδα και το Μητρόπουλο. Του εμπι¬στεύτηκα την ανησυχία μου να εργαστώ με την Κάλλας που όλοι λένε πως είναι θηρίο επικίνδυνο, τίγρης, μεγάλος μπελάς. Ο Μητρόπουλος με καθησύχασε και είχε δίκιο. «Η Κάλλας [...] δεν μαλώνει ποτέ με κανένα που είναι πραγματικός καλλιτέχνης και που ξέρει τη δουλειά του. Εγώ εργάστηκα [...] τόσες φορές μαζί της και όλα έγιναν αρμονικά». Στο Dallas συναντήθηκα για πρώτη φορά με την Κάλλας. Ηταν ωραία και γοητευτική, αλλά διέβλεπε κανείς κάτω από την ηθελημένη κομψότητα τη σιδερένια θέληση μιας μονομανούς, γιατί για την Κάλλας δεν υπήρχε τίποτε άλλο στον κόσμο από το Belcanto. «Εν άγαν».
Έπληττε με οποιοδήποτε θέμα, εκτός από τη μελοδραματική μουσική. Αργότερα αφού θριαμβεύσαμε με τη «Μήδεια» στο Dallas και όπου το Covent Garden του Λονδίνου ήρθε και αγόρασε ολάκερη την παράσταση για τον επόμενο χρόνο, της πρότεινα να ανεβάσουμε την «Ηλέκτρα» του Strauss ή την «Αντιγόνη» του Orff. Μου απάντησε πως αυτά τα έργα δεν έχουν μελωδία και μουσική χωρίς μελωδία είναι άψυχη. Θα κάνουμε μαζί τη «Νόρμα» του Bellini, μου είπε, και πραγματικά το επόμενο καλοκαίρι με τη Λυρική Σκηνή των Αθηνών με Γενικό Δ/ντή τον Κωστή Μπαστιά αποφασίστηκε το ανέβασμα της «Νόρμας» που η πρεμιέρα της, που ήταν προγραμματισμένη για τις 17 Αυγούστου, αναβλήθηκε, εξαιτίας καταρρακτώδους βροχής κι εδόθηκε με μέγιστη επιτυχία την επόμενη Κυριακή. [...] Η Κάλλας, όσο καιρό ήμαστε σε πρόβες στην Επίδαυρο για να είναι κοντά στο θέατρο, κοιμόταν σ’ ένα δωμάτιο του Μουσείου που χρησιμοποιούσε πάντα η Παξινού όταν εργαζόταν στην Επίδαυρο. Οι πρόβες με όλη τη Λυρική κάθε βράδυ δεν της ήταν αρκετές. Το πρωί στις 10 μου ζητούσε να πάμε στο θέατρο που το έψηνε ο ήλιος, για να ψάξει να βρει το κατάλληλο ηχείο για να τραγουδήσει την Casta Diva. Φορούσαμε ψάθες στο κεφάλι για τον ήλιο και μέναμε στο θέατρο ώρες ολάκερες πολλές φορές, όπου η Κάλλας δοκίμαζε τη φωνή της και το βήμα της πάνω στο επικλινές σκηνικό του Τσαρούχη.
Μετά απ’ αυτή την άφθαστη επιτυχία πήγαμε στο Λονδίνο το φθινόπωρο για να ανεβάσουμε τη «Μήδεια» του Dallas. Θυμάμαι ότι έξω από το Covent Garden, επτά μέρες πριν από την πρεμιέρα, πλήθος κόσμου ξεκινούσε ξαπλωμένοι στις κουβέρτες και στα καθίσματα περιμένοντας για να αγοράσουν εισιτήρια, τα οποία πουλούσαν στη μαύρη αγορά και κόστιζαν το τετραπλό της ονομαστικής αξίας των. 
Μετά από το Covent Garden αποφασίστηκε να γίνει η «Μήδεια» και στην Επίδαυρο. Επρόκειτο αληθινά για μεγάλο εγχείρημα. [...] Μετά τη μνημειώδη αυτή παράσταση της «Μήδειας» στην Επίδαυρο ήρθε η σειρά της Σκάλας του Μιλάνου. Αυτή πραγματοποιήθηκε το χειμώνα του 1961, πριν τα Χριστούγεννα, με πολλές αναποδιές και δυσκολίες τεχνικές και ψυχολογικές στις αρχές των δοκιμών, αλλά όταν η Κάλλας ήρθε στην πρόβα όλα πήγαν μέλι-γάλα.
Ολοι μετά την παράσταση, κοινό, κριτικοί, μουσικοί μεγάλοι καλλιτέχνες αναγνώρισαν πως η παράσταση αυτή ήταν ίσως η καλύτερη που έγινε ποτέ στη Σκάλα του Μιλάνου. Εδώ τελειώνει η συνεργασία μου με τη Μαρία Κάλλας, μεγάλη τιμή και δόξα για μένα. Εμεινε η φιλία ως το τέλος, φιλία ουσιαστική. 
[…] Η Κάλλας χωρίς φωνή ήταν κάτι ακατανόητο. […] Δεν ξέρω ποιανού φροντίδα ήταν ο θάνατός της. Όταν της έφυγε η φωνή έπρεπε να φύγει κι αυτή η ίδια: Ηταν Θεού θέλημα. [...]»
________
.
ΑΛΕΞΗΣ ΜΙΝΩΤΗΣ(1900-1990) "ΜΑΚΡΙΝΕΣ ΦΙΛΙΕΣ", ΚΑΚΤΟΣ 1981

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Το ποίημα «Η Κερκόπορτα» της Ελένης Ηλιοπούλου - Ζαχαροπούλου πήρε το πρώτο Διεθνές Βραβείο ποίησης, στον Διεθνή διαγωνισμό «ΑΜΦΙΚΤΙΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ»

ΠΟΙΗΣΗ


Το ποίημα «Η Κερκόπορτα» της Ελένης Ηλιοπούλου - Ζαχαροπούλου πήρε το πρώτο Διεθνές Βραβείο ποίησης, στον Διεθνή διαγωνισμό «ΑΜΦΙΚΤΙΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ». 
Ήταν 410 επιλεγμένα ποιήματα από τη Ελλάδα και από ξένες χώρες με κριτές Ελληνιστές και Ελληνες. 
Η «Κερκόπορτα» είναι από την ποιητική Συλλογή «Βεβαιότητες που Λιγοστεύουν», «Οι Εκδόσεις των Φίλων» Αθήνα 2016.

* Διαβάστε περισσότερα για το ποιητικό έργο της ποιήτριας Ελένης Ηλιοπούλου - Ζαχαροπούλου  εδώ
~~~~~~~~~~~
* Η Ελένη Ηλιοπούλου-Ζαχαροπούλου γεννήθηκε στα Τρόπαια Γορτυνίας.Σπούδασε στην Παιδαγωγική Ἀκαδημία Τριπόλεως και εργάστηκε ως εκπαιδευτικός. Γράφει, Ποίηση, Δοκίμιο - Κριτική.
Διακρίσεις: Βραβεῖο «Ματράγκα» τῆς «ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ» 2005 (Γιά τήν καλύτερη ἔκδοση λυρικῶν ποιημάτων τῆς ποιητικῆς Συλλογῆς Ὑφαίνοντας Ἄνεμο 2004, Οἱ Ἐκδόσεις τῶν Φίλων).


Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Από την εκδήλωση - παρουσίαση του λογοτεχνικού περιοδικού ΥΦΟΣ στο πατάρι των εκδόσεων Πατάκη




* Θερμές ευχαριστίες στον εκλεκτό φίλο και συνάδελφο Γιώργο Παπαθανασόπουλο
για την ωραία και προσεγμένη σκηνοθετική δουλειά που έχει κάνει στο παραπάνω βίντεο.

www.yfos-texnes.blogspot.gr