* on-line.gr *

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Editorial: Το περιοδικό μας ξεκίνησε από τον Πάνο Σ. Αϊβαλή, δημοσιογράφο πριν είκοσι χρόνια [1996] με μοναδικό σκοπό την παρουσίαση όλων των τάσεων της Λογοτεχνίας -ελληνικής και ξένης- με κύρια έμφαση στην ελληνική λογοτεχνία και ποίηση. [ http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Yfos/Yfos.html ]
Η Φωτό Μου
Επιμέλεια Σελίδας: Πάνος Αϊβαλής - kepeme@gmail.com...............................................................................
δ/νση αλληλογραφίας: Μεσολογγίου 12 Ανατολή Νέα Μάκρη 190 05, τηλ. 22940 99125 - 6944 537571 και 210 8656.731
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
«O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό…». Γκαίτε
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

ΠΟΙΗΜΑΤΑ Νίκος Παπανικολάου

    ΠΟΙΗΣΗ    
    [ Μέρος ΙΙ ]   
 συνέχεια από το προηγούμενο  δημοσίευμα  




Παυσολύπη
Ε, πες μας και κάτι!
Όλο το απόγευμα περπατάμε
Καστέλα, Πασαλιμάνι, Πειραϊκή
και πάλι πίσω.
Βράδιασε, κι ακόμα να ανταλλάξουμε λέξη.
-Ε, ποιητή, πες μου κάτι.
Χθες στην Πολιτεία έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο σου.
Το ξεφύλλισα αρκετή ώρα, νομίζω πως το αγόρασα κιόλας
(και λέω νομίζω - μη φανώ αδύναμος μπροστά σου)
και ξέρεις, έμαθα αρκετά για εσένα.
-Πες μου κάτι.
Πες μου για εκείνον τον ξανθό στη Γερμανία.
Για εκείνον που μιλούσες στο πρώτο, πρώτο ποίημα
του βιβλίου σου. Μπορεί να ήταν και γράμμα, δε ξέρω.
Μπέρτ τον έλεγαν και έμοιαζε με πρίγκιπα!
-Ε, ποιητή, πες μου κάτι.
Όλο το απόγευμα περπατάμε
Καστέλα, Πασαλιμάνι, Πειραϊκή
και πάλι πίσω.
Βράδιασε, το τρένο θα σταματήσει όπου να ‘ναι.
Πως θα γυρίσεις; -Αν θες, μπορείς να μείνεις σε μένα απόψε.
Κοιμήσου στο κρεβάτι μου.
Όχι, όχι εγώ δε θα κοιμηθώ, θα περιμένω,
πάνω στο μπαλκόνι με τη θάλασσα.
Το πρωί όλα θα είναι πιο καθαρά.
Τα βιβλία θα έχουν κάνει λευκές τις σελίδες τους,
γιατί το πρωί δε θα ’χουμε ανάγκη από ποιήματα.
-Ε, ποιητή, πες μου κάτι.
Βράδιασε, θα έρθεις; Πες κάτι,
αλήτη της ψυχής και παυσολύπη,
-θα ’ρθεις;

~~~~~~~~~~~


Το ξωκλήσι
Εκείνο το βράδυ δεν του ‘πρεπε.
Φωτισμένο κι αγνό
θαρρούσες πως στέκει
το κέντρο σπουδαίας πόλης.
Ίσως πάλι
να είναι η μοίρα του να περιμένει
κάποια Υόρκη Νέα να στηθεί γύρω του
και μέχρι τότε να πλάθει γλώσσα
φωτισμένη κι αγνή.
Το πόνεσα εκείνο το βράδυ το ξωκλήσι.
Μίλησα μαζί του ώρα πολλή
και ‘κείνο μου είπε τόσα και τόσα
για έρωτες, για μυστικά ιερά
και για παπάδες που πίνουν
κρυφά το πρωί τ’ άναμα.
Και μιλούσα μαζί του όλο το βράδυ
και τόσο πολύ το πόνεσα,
ώσπου έγινα ξωκλήσι κι εγώ.

~~~~~~~~~~~~~~

Ο δρόμος μου

Το φρόνιμα της σκέψης μου δεν θέλησα ποτέ να αιχμαλωτίσω
πάνω στο μάγουλο που σκεπάζει το στριφτό σου γένι.
Την Κανδελάρια Παναγιά έπρεπε πιο συχνά να προσκυνώ
να κοιτώ μαύρα τα χέρια μου τα χείλη μου πιο μαύρα.
Κι εσύ ευλογημένη θυσία εβένου και άρωμα γαζίας
εσύ που ξημερώνεις στων νεαρών αγοριών το κρεβάτι
οδήγησε ως εκεί τις κρυφές μου τις σκέψεις
και φύσα, φύσα ως εδώ να φτάσει η εικόνα τους.

Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Νίκος Παπανικολάου: "Μόνο εάν σπάσεις οποιονδήποτε σύνδεσμο σου δημιουργεί εξάρτηση μπορείς να είσαι πραγματικά ελεύθερος..."


Περί ποίησης




             [ Μέρος Ι ]        


Αθήνα, 5 Ιουλίου 2017
                Αγαπητέ Εκδότη,
Ονομάζομαι Νίκος Παπανικολάου και είμαι 24 ετών. Είμαι απόφοιτος οικονομικών και από την περασμένη χρονιά δουλεύω στο οικονομικό τμήμα του ομίλου ΕΝΤΕΚΑ, έναν όμιλο ο οποίος ασχολείται με Ενεργειακές τεχνολογικές κατασκευές και με Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας γενικότερα.
Βρίσκω το θάρρος να σας γράψω και να σας γνωρίσω μερικά ποιήματα μου. Δε ξέρω τι σχέση μπορεί να έχει ένας άνθρωπος με την ποίηση, ούτε ξέρω γιατί κάποιος γράφει ποίηση. Μπορώ να πω μόνο πως είναι κάτι αναλγητικό, που σε πιάνει από το χέρι δυο λεπτά, σε βγάζει μια βόλτα στα στενά κι ύστερα σου λέει - ζήσε, δεν έχεις άλλη επιλογή. Θυμάμαι πως κάποτε, συζητώντας σε μια παρέα για την ποίηση, είχα πει πως ένας ποιητής οφείλει να είναι ανήθικος. 
Κάποια τότε μου εναντιώθηκε και με έβρισε άσχημα. Δεν απολογήθηκα κι ούτε σκοπεύω να αλλάξω ποτέ αυτή την άποψη μου, όχι από εγωισμό ή μισαλλοδοξία, αλλά επειδή πιστεύω πως μόνο εάν σπάσεις οποιονδήποτε σύνδεσμο σου δημιουργεί εξάρτηση μπορείς να είσαι πραγματικά ελεύθερος. Και ακριβώς εδώ βρίσκεται η ανηθικότητα της ποίησης, άπαξ και σε βρει η ποίηση πρέπει να βρίσκεις το θάρρος να μιλάς και να λες 
«Είμαι αυτός και αυτός, γιατί τολμώ να είμαι αυτός κι αυτός. 
Έλα και διάβασε τα ποιήματά μου και γίνε κι εσύ αυτό που πραγματικά θες, 
πέρα από κάθε σύνορο και κάθε δεσμό, γιατί αλλιώς –φίλε μου- 
θα σε περάσουν για άλλο στη ζωή και θα μιλάνε για κάποιον άλλο
 και όχι για σένα, και αυτή την ανηθικότητα δεν πρέπει 
να την επιτρέψεις, ούτε να της χαρίσεις δευτερόλεπτο κοντά σου».
Με αυτές τις σκέψεις, κάνω το πρώτο μου εγχείρημα να σας προσεγγίσω. Γνωρίζω πως υπάρχει μια επιφύλαξη προς τους νέους ποιητές και φαντάζομαι πως η επιφύλαξη αυτή μεγαλώνει όταν πρόκειται για τόσο νέους ποιητές. 
Σας ζητώ μόνο να διαβάσετε τα ποιήματα μου και θα χαρώ να επικοινωνήσετε σύντομα μαζί μου.
Με εκτίμηση,
Νίκος Παπανικολάου
~~~~~~~
              Αγαπητέ κ. Ν. Παπανικολάου,
Διάβασα την επιστολή σας, την οποία βρήκα άκρως ποιητική. Ξεφεύγει από τα στενά όρια μιας επιστολής  του ποιητή προς τον εκδότη και ότι από μόνη της είναι ένα αφήγημα // ποίημα που διαβάζεται και αυτόνομα. Έτσι πήρα το θάρρος να την μοιραστώ με τους φίλους και αναγνώστες μας, ως προς το ύφος που βρήκα μέσα από την γραφή σας.
Αναγιγνώσκοντας τα ποιήματά σας με άγγιξε η γραφή σας και το ύφος τους.
Έτσι σκέφτηκα να τα δημοσιεύσουμε εδώ σ' αυτή την Σελίδα του περιοδικού και να τα μοιραστούμε με τους αναγνώστες μας και φίλους της ποίησης.... που όπως λέτε μπορεί να μην έχει άπειρους φίλους αλλά έχει αρκετούς πιστούς.
Συνεχίστε να γράφετε προς τέρψη των φίλων της ποίησης.

με φιλικούς χαιρετισμούς
Πάνος Αϊβαλής
πρώην εκδότης
και υποψήφιος συνταξιούχος

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Το ποίημα «Η Κερκόπορτα» της Ελένης Ηλιοπούλου - Ζαχαροπούλου πήρε το πρώτο Διεθνές Βραβείο ποίησης, στον Διεθνή διαγωνισμό «ΑΜΦΙΚΤΙΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ»

ΠΟΙΗΣΗ


Το ποίημα «Η Κερκόπορτα» της Ελένης Ηλιοπούλου - Ζαχαροπούλου πήρε το πρώτο Διεθνές Βραβείο ποίησης, στον Διεθνή διαγωνισμό «ΑΜΦΙΚΤΙΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ». 
Ήταν 410 επιλεγμένα ποιήματα από τη Ελλάδα και από ξένες χώρες με κριτές Ελληνιστές και Ελληνες. 
Η «Κερκόπορτα» είναι από την ποιητική Συλλογή «Βεβαιότητες που Λιγοστεύουν», «Οι Εκδόσεις των Φίλων» Αθήνα 2016.

* Διαβάστε περισσότερα για το ποιητικό έργο της ποιήτριας Ελένης Ηλιοπούλου - Ζαχαροπούλου  εδώ
~~~~~~~~~~~
* Η Ελένη Ηλιοπούλου-Ζαχαροπούλου γεννήθηκε στα Τρόπαια Γορτυνίας.Σπούδασε στην Παιδαγωγική Ἀκαδημία Τριπόλεως και εργάστηκε ως εκπαιδευτικός. Γράφει, Ποίηση, Δοκίμιο - Κριτική.
Διακρίσεις: Βραβεῖο «Ματράγκα» τῆς «ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ» 2005 (Γιά τήν καλύτερη ἔκδοση λυρικῶν ποιημάτων τῆς ποιητικῆς Συλλογῆς Ὑφαίνοντας Ἄνεμο 2004, Οἱ Ἐκδόσεις τῶν Φίλων).


Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Από την εκδήλωση - παρουσίαση του λογοτεχνικού περιοδικού ΥΦΟΣ στο πατάρι των εκδόσεων Πατάκη




* Θερμές ευχαριστίες στον εκλεκτό φίλο και συνάδελφο Γιώργο Παπαθανασόπουλο
για την ωραία και προσεγμένη σκηνοθετική δουλειά που έχει κάνει στο παραπάνω βίντεο.

www.yfos-texnes.blogspot.gr

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

«Αντίο» στο ζωγράφο Δημήτρη Μυταρά

ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

mitaras-dimitris_1.jpg

Δημήτρης Μυταράς (1934 – 2017) | ΕUROKINISSI

Σε ηλικία 83 ετών πέθανε ο σπουδαίος ζωγράφος και καινοτόμος δάσκαλος Δημήτρης Μυταράς, μετά από μεγάλα προβλήματα υγείας, που αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια.
Ο χαρισματικός δημιουργός και παθιασμένος δάσκαλος σπούδασε ζωγραφική στη Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1953-1958) έχοντας καθηγητές τον Γιάννη Μόραλη και τον Σπύρο Παπαλουκά. 
Συνέχισε σπουδές στη σκηνογραφία στην «École Supérieure des Arts Décoratifs» καθώς και εσωτερική διακόσμηση στη Métiers d'Art στο Παρίσι (1960-1964) με υποτροφία του ΙΚΥ.
Το 1975 εκλέχθηκε καθηγητής της ΑΣΚΤ, όπου ανέλαβε αρχικά το Προκαταρκτικό και στη συνέχεια το Α’ Εργαστήριο Ζωγραφικής.
Έργα του έχουν εκτεθεί στην Αθήνα, σε ατομικές εκθέσεις στις γκαλερί "Ζυγός", "Άστορ", "Μέρλιν", αίθουσα Τέχνης (Θεσσαλονίκη), καθώς επίσης και στη Μπολόνια, Φλωρεντία, Ρώμη, Γένοβα και αλλού.
To Μάρτιο του 2008 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών Η Ακαδημία τον διέγραψε από την επετηρίδα της διότι μετά από ασθένεια έμεινε τυφλός.

_________________

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Νέες εκδόσεις Κέντρου Λαογραφίας: Επετηρίς του Κέντρου Λαογραφίας, τόμος 31-32 (2004-2009) και τόμος 33-34 (2010-2013)

Σας ενημερώνουμε ότι κυκλοφορήθηκαν δύο τόμοι της Επετηρίδας του Κέντρου Λαογραφίας, τόμος 31-32 (2004-2009) και τόμος 33-34 (2010-2013)

Επετηρίς του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών, τόμος 31-32 (2004-2009), Αθήνα 2016, σελ. 656, [ISSN 1011-7946]
Επετηρίς του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών, τόμος 33-34 (2010-2013), Αθήνα 2016, σελ. 900, [ISSN 1011-7946]

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε στην δικτυακή πύλη του Κέντρου.

Εκ της Γραμματείας
Ανθούλα Μπάκολη


Κέντρον Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας
της Ακαδημίας Αθηνών
Ηπίτου 3, 10557 Αθήνα

Hellenic Folklore Research Centre
Academy of Athens
3, Ipitou St. – Athens 105 57, Greece


~~~~~~~~~~~~~~~~
  Νέες εκδόσεις:   

Επετηρίς του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών, τόμος 31-32 (2004-2009), Αθήνα 2016, σελ. 656, [ISSN 1011-7946]

Επετηρίς του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών, τόμος 33-34 (2010-2013), Αθήνα 2016, σελ. 900, [ISSN 1011-7946]

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

Αντίο στον πεζογράφο Χριστόφορο Μηλιώνη

Εταιρία Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης

Με λύπη σας πληροφορούμε ότι πέθανε ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες διηγηματογράφους, ο βραβευμένος και καταξιωμένος πεζογράφος Χριστόφορος Μηλιώνης. Συλλογές διηγημάτων: Παραφωνία (1961)· Το πουκάμισο του Κένταυρου (1971)· Τα διηγήματα της Δοκιμασίας (1978)· Το πουκάμισο του Κένταυρου και τ’ άλλα διηγήματα (1982, συγκεντρ. έκδ.)· Καλαμάς κι Αχέροντας (1985)· Χειριστής ανελκυστήρος (1993)· Το μικρό είναι όμορφο (1997)· Τα φαντάσματα του Γιορκ (1999)· Μια χαμένη γεύση (1999)· Η φωτογένεια (2002), Ακροκεραύνια (1976)· Το μοτέλ. Κομμωτής κομητών (2005), Μυθιστορήματα: Δυτική συνοικία (1980)· Ο Σιλβέστρος (1987). 
Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος (1986), το Βραβείο του περιοδικού Διαβάζω (2000) και το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (2005).

~~~~~~~~~~

Ο Χριστόφορος Μηλιώνης γεννήθηκε στο Περιστέρι Πωγωνίου, των Ιωαννίνων, το 1932. Φοίτησε στη Ζωσιμαία Σχολή και σπούδασε φιλολογία στο ΑΠ Θεσσαλονίκης. Υπηρέτησε τη μέση εκπαίδευση, στην Ελλάδα και την Κύπρο, ως καθηγητής, γυμνασιάρχης και σχολικός σύμβουλος. Υπήρξε μέλος της ομάδας εργασίας που συνέταξε τα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Γυμνασίου/Λυκείου, και μέλος των εκδοτικών ομάδων των γιαννιώτικων περιοδικών «Ενδοχώρα» και «Δοκιμασία».
Αρκετά άρθρα του δημοσιεύτηκαν στην Φιλολογική Καθημερινή και αργότερα στα Νέα.
Ήταν σύζυγος της ομότιμης καθηγήτριας της γαλλικής φιλολογίας Τατιάνας Τσαλίκη-Μηλιώνη και ιδρυτικό μέλος (έχοντας διατελέσει και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου) της Εταιρείας Συγγραφέων.
Στα γράμματα πρωτοπαρουσιάστηκε το 1954, με διήγημά του στο περιοδικό  Ηπειρωτική Εστία.
Ακολούθησαν τα βιβλία διηγημάτων (θεωρείται από τους σημαντικότερους του είδους στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα).
Στα 85 του πέθανε ο πολυβραβευμένος πεζογράφος και εκπαιδευτικός Χριστόφορος Μηλιώνης.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ελισάβετ Κοτζιά, Πειραματική δοκιμασία
Καθημερινή, Διακρίνοντας, 16 Ιουνίου 2002
(αποσπάσματα)

... 
Ο τίτλος του βιβλίου «Τα διηγήματα της δο­κιμασίας» είναι δίσημος: Από τη μια συνδέ­εται με το γιαννιώτικο περιοδικό «Δοκιμα­σία», στην εκδοτική ομάδα του οποίου ανή­κε ο Μηλιώνης και όπου πρωτοδημοσιεύ­θηκαν τα διηγήματά του κατά τη διάρκεια της δι­κτατορίας. Και από την άλλη υποδεικνύει τις εξαι­ρετικά δύσκολες συνθήκες μέσα στις οποί­ες τα κείμενα αυτά επεδίωξαν να εκφρά­σουν το αίσθημα του φόβου, του άγχους, της αβεβαιότητας, της αμφιβολίας, του πνιγ­μού και της ανασφάλειας σε μια εποχή ό­που και η παραμικρή αμφισβήτηση των κρατούντων ισοδυναμούσε ενδεχομένως με φυλάκιση. Αν οι νεαροί Έλληνες πεζο­γράφοι της δεκαετίας του '50 και του '60 θέλησαν να εκφράσουν το αίσθημα του πο­λιτικού και του κοινωνικού αδιεξόδου της ε­ποχής τους μέσα από ένα λογοτεχνικό ρεύ­μα στο οποίο επικράτησε ως επί το πλεί­στον η οργή (Νίκος Κάσδαγλης, Αλέξαν­δρος Κοτζιάς, Ρένος Αποστολίδης, Μένης Κουμανταρέας, Βασίλης Βασιλικός), ο Χρι­στόφορος Μηλιώνης θέλησε αντιθέτως να εκφράσει στις αρχές της δεκαετίας του '70 το ίδιο συναίσθημα αδιεξόδου μέσα από τις σκληρές γραμμές του χώρου απ' όπου το ανθρώπινο πρόσωπο κυ­ριολεκτικώς ή μεταφορικώς απουσιάζει.

Η ιδιαιτερότητα των δέκα διηγημάτων του Μηλιώνη είναι ότι αναπτύσσονται με τον τρόπο του γαλλικού «νέου μυθιστο­ρήματος» της Ναταλί Σαρότ και του Αλεν Ρομπ-Γκριγιέ. Η πλοκή με άλλα λόγια είναι ανύ­παρκτη, ο χρόνος στατικός, τα πρόσωπα δεν συνιστούν παρά αναπόσπαστο κομμάτι του χώρου ο οποίος και αποτελεί τον μεγάλο πρωταγωνιστή: ένα διαμέρισμα, ένα χωριό, ένας αυτοκινητόδρομος, μια παράγκα στη χιονισμένη Κατάρα, ένα εγκαταλελειμμένο δίπατο σπίτι, μια σχολική τάξη γαλλικών. Ο α­φηγητής περιορίζεται στο να περιγράψει τα χαρακτηριστικά τους μαζί με τις κινήσεις αν­θρώπων που μοιάζουν με αποπροσωποποιημένους θεσμούς καθώς άλλοτε έχουμε να κάνουμε με δύο χωροφύλακες, άλλοτε με δύο φαντάρους, με μια δασκάλα κι έναν σχολικό επιθεωρητή, με δύο ξενόγλωσσους τουρίστες, με έναν οδηγό που φορά μαύρα γυαλιά. Κι ο χώρος στον οποίο κινούμαστε βρίσκεται στην Ελλάδα της μεταβατικής πε­ριόδου: της υπανάπτυξης από τη μια μεριά με τις λάμπες λουξ μέσα στις παράγκες, και του καταναλωτισμού από την άλλη με την κα­ταιγιστική διαφήμιση και την εξιδανίκευση των ηλεκτρικών οικιακών συσκευών. 

Όπως έχει παρατηρήσει ο Σπύρος Τσακνιάς, στα «Διηγήματα της δοκιμασίας» ο Χριστόφορος Μηλιώνης πειραματίσθηκε πάνω σε μια εντελώς νέα για τα ελληνικά δεδομένα γραφή, τηρώντας όμως ταυτό­χρονα κάποια απόσταση από το κλασικό αντι-μυθιστόρημα καθώς δεν επεδίωξε την πλήρη αποπροσωποποίηση και την ολοσχε­ρώς αντικειμενική παράσταση. Παρά το γε­γονός έτσι ότι υποδύεται έναν ουδέτερο παρατηρητή που απλώς περιγράφει και κα­ταγράφει τα πράγματα, ο αφηγητής του Μηλιώνη δεν αποφεύγει εντέλει να αποκα­λύψει εν μέρει την εσωτερική του σκοπιά: ο αντίκτυπος που η φυσιολογία του χώρου έ­χει πάνω στη ματιά του, προδίδει κάποιες α­πό τις συναισθηματικές του διαθέσεις και ο βιωματικός Μηλιώνης κάνει με αυτόν τον τρόπο δειλά δειλά την παρουσία του.
...
Ο Χριστόφορος Μηλιώνης

_______________