* on-line.gr *

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Editorial: Το περιοδικό μας ξεκίνησε από τον Πάνο Σ. Αϊβαλή, δημοσιογράφο πριν είκοσι χρόνια [1996] με μοναδικό σκοπό την παρουσίαση όλων των τάσεων της Λογοτεχνίας -ελληνικής και ξένης- με κύρια έμφαση στην ελληνική λογοτεχνία και ποίηση. [ http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Yfos/Yfos.html ]
Η Φωτό Μου
Επιμέλεια Σελίδας: Πάνος Αϊβαλής - kepeme@gmail.com...............................................................................
δ/νση αλληλογραφίας: Μεσολογγίου 12 Ανατολή Νέα Μάκρη 190 05, τηλ. 22940 99125 - 6944 537571 και 210 8656.731
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
«O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό…». Γκαίτε
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

ΠΟΙΗΜΑΤΑ Νίκος Παπανικολάου

    ΠΟΙΗΣΗ    
    [ Μέρος ΙΙ ]   
 συνέχεια από το προηγούμενο  δημοσίευμα  




Παυσολύπη
Ε, πες μας και κάτι!
Όλο το απόγευμα περπατάμε
Καστέλα, Πασαλιμάνι, Πειραϊκή
και πάλι πίσω.
Βράδιασε, κι ακόμα να ανταλλάξουμε λέξη.
-Ε, ποιητή, πες μου κάτι.
Χθες στην Πολιτεία έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο σου.
Το ξεφύλλισα αρκετή ώρα, νομίζω πως το αγόρασα κιόλας
(και λέω νομίζω - μη φανώ αδύναμος μπροστά σου)
και ξέρεις, έμαθα αρκετά για εσένα.
-Πες μου κάτι.
Πες μου για εκείνον τον ξανθό στη Γερμανία.
Για εκείνον που μιλούσες στο πρώτο, πρώτο ποίημα
του βιβλίου σου. Μπορεί να ήταν και γράμμα, δε ξέρω.
Μπέρτ τον έλεγαν και έμοιαζε με πρίγκιπα!
-Ε, ποιητή, πες μου κάτι.
Όλο το απόγευμα περπατάμε
Καστέλα, Πασαλιμάνι, Πειραϊκή
και πάλι πίσω.
Βράδιασε, το τρένο θα σταματήσει όπου να ‘ναι.
Πως θα γυρίσεις; -Αν θες, μπορείς να μείνεις σε μένα απόψε.
Κοιμήσου στο κρεβάτι μου.
Όχι, όχι εγώ δε θα κοιμηθώ, θα περιμένω,
πάνω στο μπαλκόνι με τη θάλασσα.
Το πρωί όλα θα είναι πιο καθαρά.
Τα βιβλία θα έχουν κάνει λευκές τις σελίδες τους,
γιατί το πρωί δε θα ’χουμε ανάγκη από ποιήματα.
-Ε, ποιητή, πες μου κάτι.
Βράδιασε, θα έρθεις; Πες κάτι,
αλήτη της ψυχής και παυσολύπη,
-θα ’ρθεις;

~~~~~~~~~~~


Το ξωκλήσι
Εκείνο το βράδυ δεν του ‘πρεπε.
Φωτισμένο κι αγνό
θαρρούσες πως στέκει
το κέντρο σπουδαίας πόλης.
Ίσως πάλι
να είναι η μοίρα του να περιμένει
κάποια Υόρκη Νέα να στηθεί γύρω του
και μέχρι τότε να πλάθει γλώσσα
φωτισμένη κι αγνή.
Το πόνεσα εκείνο το βράδυ το ξωκλήσι.
Μίλησα μαζί του ώρα πολλή
και ‘κείνο μου είπε τόσα και τόσα
για έρωτες, για μυστικά ιερά
και για παπάδες που πίνουν
κρυφά το πρωί τ’ άναμα.
Και μιλούσα μαζί του όλο το βράδυ
και τόσο πολύ το πόνεσα,
ώσπου έγινα ξωκλήσι κι εγώ.

~~~~~~~~~~~~~~

Ο δρόμος μου

Το φρόνιμα της σκέψης μου δεν θέλησα ποτέ να αιχμαλωτίσω
πάνω στο μάγουλο που σκεπάζει το στριφτό σου γένι.
Την Κανδελάρια Παναγιά έπρεπε πιο συχνά να προσκυνώ
να κοιτώ μαύρα τα χέρια μου τα χείλη μου πιο μαύρα.
Κι εσύ ευλογημένη θυσία εβένου και άρωμα γαζίας
εσύ που ξημερώνεις στων νεαρών αγοριών το κρεβάτι
οδήγησε ως εκεί τις κρυφές μου τις σκέψεις
και φύσα, φύσα ως εδώ να φτάσει η εικόνα τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια: